Ecce Sanctus Lolo Pindolo et mensa eius. Mensa Lolis Pindolis aurea est. In mensa Lolis Pindolis pecunia est.
- Cuius pecunia in mensa tua est? - iudex rogat - Nonne tua?
- Pecunia non est mea! - Lolo respodet - Pecuniam non habeo!
- Pecuniam non habes? - iudex dicit - Quomodo vitam agis sine pecunia?
Lolo tacet
Iudex pecuniam Loli Pindoli dat.
- Habe! - inquit - Nemo sine pecunia vivere potest!
Zadanie domowe:
Uzasadnij dlaczego twierdzenie Cuius mensa, eius pecunia jest z gruntu fałszywe (co zresztą wykazał niezawisły sąd).
Ecce Sanctus Copertfieldus, qui princeps senatus erat. Copertfieldus clarus medicus est et multae copertae habet.
- Quid in copertis est? - iudex rogat.
- Epistulae - Copertfieldus respondet.
- Epistulae? - iudex rogat - Nonne pecunia?
- Pecunia non olet! - Copertfieldus dicit - Meae copertae olent, domine!
- Cur tuae copertae olent? - iudex rogat.
- Homines, qui epistulas scribunt, se non lavant! - Copertfieldus dicit.
Zadanie domowe:
Zreferuj w jaki sposób Sanctus Copertfieldus udowodnił przed sądem swoją niewinność.
P.S.
W łacinie nie istnieje słowo coperta,-ae, gdyż starożytne listy miały formę zapieczętowanego zwoju (a pieniądze monet złotych, srebrnych i miedzianych), musiałam więc je wymyslić na potrzeby tekstu. Odmienia się według I deklinacji tak jak mensa, -ae lub epistula,-ae
