poniedziałek, 16 listopada 2026

O Bachu i nihilizmie

Powtarzam sobie niemiecki, bo tak się mi uwstecznił, że nie rozumiem serialu kryminalnego - z jezuitą z Watykanu w charakterze detektywa - dostępnego na YouTube. Nigdy nie władałam tym językiem tak swobodnie jak angielskim, ale byłam w stanie czytać, praktycznie bez słownika, literaturę, w tym fachową z dziedziny historii sztuki, co było bardzo przydatne na studiach. Teraz nawet to mnie męczy, nie wspominając już o rozumieniu ze słuchu filmów i programów publicystycznych.

Siedzę więc sobie w niedzielę w kościele i nagle z otchłani niepamięci wypływają na powierzchnię słowa:

"Ich folge dir gleichfalls mit freudigen Schritten

und lasse dich nicht, mein Leben, mein Licht...."

Uświadamiam sobie, że to słowa z arii Pasji wg św. Jana Bacha, utworu słuchanego przeze mnie kiedyś prawie codziennie. Wracając usiłuję sobie przypomnieć jakieś namiary na ulubione wykonanie. Wreszcie znajduję! Bach Collegium Japan pod dyrekcją Masaaki Suzuki https://youtu.be/SiKgrevzT-g

Wyżej wspomniana arię śpiewa Midori Suzuki i ku mojemu zaskoczeniu w jej wersji brzmi ona:

"Ich folge dir gleichfalls mein Hailand mit Freuden

und lasse dich nicht mein Hailand mein Licht..."

Czyli słowa jeszcze bardziej "pobożne" "Podążam za tobą, mój Zbawicielu z radością", a nie tylko "Podążam za tobą radosnymi kroki", a drugiej linijce "i nie opuszczam cię, mój Zbawicielu, moje światło" zamiast "moje życie, moje światło" jak zapamiętałam z innych wersji (np. tej https://youtu.be/xm23ve-T_5w ).

Ewangelia św. Jana, zapisana w Iw. n.e. w Palestynie, stała się inspiracją dla monumentalnego dzieła Jana Sebastiana Bacha na początku XVIII w. w Niemczech, a 300 lat później ma moc przemawiać do ludzi wszystkich pokoleń, języków i kultur, którzy nie poprzestają na odbiorze, ale sami ów utwór interpretują mimo wszystkich różnic, co więcej robią to świetnie! To się nazywa sztuka prawdziwie wielka. Chrześcijaństwo było przez wieki inspiracją dla tak wspaniałej muzyki, a także, architektury, malarstwa i rzeźby.

W którymś momencie źródło wyschło. Długo by o tym dlaczego się tak stało. Ciągle wprawdzie możemy korzystać ze spuścizny poprzednich pokoleń oraz indywidualnie "podążać za naszym Zbawicielem z radością", ale przestrzeń wspólna została zainfekowana czymś wręcz przeciwnym.

Opowiadała mi znajoma, poruszona do głębi obrzydliwymi dekoracjami halloweenowymi w pewnej szkole podstawowej, że to Rada Rodziców je zorganizowała. Wystąpiła do dyrektorki - która mimo swojej "postępowości" miała opory - z żądaniem czegoś należycie demoniczno-wampirycznego i dopięła swego. Młodsze dzieci bały się i płakały, wiec dyrektorka musiała prosić rodziców o usunięcie co bardziej przerażających eksponatów, ale mimo tych drobnych przeszkód projekt jest realizowany od trzech lat "z powodzeniem".

Rafał Ziemkiewicz próbuje wyjaśnić skąd bierze się w młodym pokoleniu nihilizm przejawiający się np. w irracjonalnych aktach przemocy https://youtu.be/nWg98hSqSA0  upatrując początku zjawiska w tzw. panświnizmie okolic transformacji ustrojowej oraz działalności fajnopolackich "elit intelektualnych" oraz ośrodków typu GW czy TVN. Zgadzam się z nim w pełni, ale brak mi w tej analizie komponentu duchowego. 

Jeśli jakaś społeczność przestaje - jako wspólnota - oddawać cześć prawdziwemu Bogu, to nie staje się neutralna światopoglądowo, tylko otwiera się na rzeczywistość demoniczną, niestety.

piątek, 13 listopada 2026

O lukach w oficjalnej wersji zamachu w Krakowie

W usuniętym wywiadzie z babcią i stryjem Michała Oksińskiego, który ukazał się na kanale zero (i bardzo szybko został zdjęty), staruszka opowiada reporterce, że Janusz- znaczy ojciec sprawcy - co piątek przyjeżdżał po jajka, a 6.11.- na dzień przed zamachem - ani się nie pojawił się, ani nie uprzedził jej o tym. Kobieta dzwoniła do różnych członków rodziny i nikt nie odebrał.

To wskazywałoby na to, że cokolwiek się wydarzyło w tej rodzinie, miało miejsce co najmniej w piątek po południu, to jest o zwykłej porze cotygodniowej wizyty Janusza Oksińskiego u matki na wsi.

Bardzo to komplikuje - i tak już nie trzymającą się kupy - narrację. Michał Oksiński musiałby wykończyć rodzinę w piątek pakując każdemu członkowi po dwie kule w głowę (a kotom po jednej), przebrać ich w stroje nocne i umieścić dwa trupy w sypialni, a jeden (matki?) w kuchni. Następnie spędzić w tym mieszkaniu noc i sobotni poranek, po czym udać się do Krakowa.

O ile mnie pamięć nie myli oficjalnie podano, że śmierć rodziny sprawcy nastąpiła w nocy (albo nad ranem) Pozostaje problem "bezgłośnych wystrzałów", których nie słyszał nikt w całym sąsiedztwie.

Kiedy tzw. opinia publiczna zauważyła tę "narracyjną lukę" natychmiast znalazł się - wcześniej przeoczony - tłumik w samochodzie sprawcy. Nie ma na razie żadnych dowodów, że został użyty przy mordowaniu rodziny i wiadomo, że nie został przy strzałach na krakowskim rynku.

Nawet gdyby sprawca - ktokolwiek to był - użył tłumika w mieszkaniu, to zmniejsza on hałas jedynie o jakie 20-30 dB, czyli i tak wynosiłby ponad 120 dB tzn. ponad próg bólu. Takiego huku, powtórzonego 8 razy, nie mogliby sąsiedzi nie zarejestrować. To jest fizycznie niemożliwe i kropka. 

Już nie wspominam o prawdopodobieństwie precyzyjnego wpakowania po dwie kule do głowy 3 dorosłym osobom przez kogoś bez wprawy w rzemiośle i związanego z ofiarami silnym węzłem emocjonalnym. Ojciec nie byłby w stanie się obronić? Na pewno próbowałby ratować żonę i córkę!

Wspomniałam już w poprzednich wpisach, że na filmie z wejścia antyterrorystów do mieszkania Oksińskich w Ostrowcu słychać głos policjanta kilkakrotnie krzyczącego do kogoś wewnątrz "Pokaż ręce!" To podobno też miał być funkcjonariusz służb, który ewidentnie wcześniej się tam znalazł.

Zważywszy na te informacje, wcale bym się nie zdziwiła, gdyby chłopak został ułowiony - jako pasujący do roli masowego mordercy (fizycznie i psychicznie) - w klubie strzeleckim, a wcześniej w sieci. Następnie jakoś skłoniono go do odegrania roli np. szantażem lub substancjami psycho-aktywnymi, a rodzina musiała zostać wykończona gdzieś indziej przez pierwszorzędnych fachowców wprawionych w precyzyjnym wykonywaniu wyroków na podobieństwo ruskiej mafii.

Nie, stanowczo nie zwariowałam. Mogę uwierzyć we wszystko z wyjątkiem tego, że w PRL-owskim bloku nie słychać tego, co dzieje się u sąsiadów. Słychać rozmowy, ale 8 strzałów, powyżej progu bólu każdy już nie!!! Swoją drogą, operacji wniesienia 3 trupów też nie dałoby się dyskretnie wykonać!

Bardzo śmierdzi świadomie puszczone w obieg przez Kierwińskiego kłamstwo o fascynacji sprawcy "prawicowymi ideologiami", z którego nigdy się nie wycofał, a dowodów brak, choć dzielny Żurek wychodzi ze skóry, żeby je znaleźć i żeby nikt inny nie znalazł świadectwa czegoś wręcz przeciwnego. Temu zapewne miało służyć ekspresowe usunięcie wszystkich kont na social mediach. 

O nadzwyczajnie dogodnym timingu już wspominałam w którymś z poprzednich wpisów. Is fecit, cui prodest, jak mawiali starożytni Rzymianie.

czwartek, 12 listopada 2026

O kulturowych cudzoziemcach i wycofanych odmieńcach

Tusek zaprosił prezydenta Nawrockiego z rodziną na opłatek. Tak, tak tego samego Nawrockiego, którego nazwał publicznie alfonsem, bo mu "postać znana" doniosła! Panie premierze, jak pan się nie boi ?!!! Nie mam nawet na myśli przemocy bezpośredniej, ale opinię publiczną! Czego to ludziska nie powiedzą?!!! Ano np. że córunia szuka pracy!!!Tak przynajmniej powiedziałaby lewicowo-liberalna jej strona, gdyby zaproszenie wyszło od kogoś innego.

Wspominam o tym geście w związku z satanistycznym komponentem obecnej władzy, wzmiankowanym w poprzednim wpisie. Gest jest pusty, a zarazem paskudny, gdyż Tusk ma wigilię  i Święta Bożego Narodzenia dokładnie tam, gdzie polską rację stanu, albo jeszcze głębiej. Gra przecież w tej samej drużynie, co Stare Kiejkuty!

Pamiętacie okupację sejmu w święta? Pasztet na wieczerzę wigilijną i bombki z ośmioma gwiazdkami? Ci ludzie są naprawdę kulturowo obcy, dlatego tak łatwo używać im do swoich paskudnych celów naszej tradycji. 

Po zamachu w Krakowie pojawiają się gdzie nie gdzie "psychoanalizy" sprawcy, że samotnik, wycofany i słabo przystosowany. Błagam, ja też jestem jednostką bardziej wrażliwą, mniej przystosowaną, wycofaną, wielokrotnie odrzuconą, rozczarowaną i co tam jeszcze chcecie, a nigdy nie miałam ochoty pozabijać Bogu ducha winnych obcych ludzi, ani własnej rodziny. Chyba jestem nienormalna!

Podobno człowiek obecny w mieszkaniu rodziców, do którego policjant na nagraniu kilkakrotnie krzyczy "pokaż ręce!" też był przedstawicielem służb mundurowych. Jakich i co co tam robił? To dobre pytanie, jak powiedział klasyk!


wtorek, 10 listopada 2026

O czynniku duchowym (w związku z aktami irracjonalnej przemocy)

 We wczorajszym wpisie zwróciłam uwagę na obraz w tle autoportretu Magdy Oksińskiej:


To parafraza Lekcji anatomii doktora Tulpa Rembrandta. Założyłam, że to artystka sama tej "reinterpretacji" w swoim autoportrecie dokonała jako virtue signalling. Po namyśle dopuszczam, że taki obraz mógł rzeczywiście znajdować się w pracowni, w której malowała.

Niezależnie od tego, czy sekcja zwłok młodej kobiety została namalowana przez Magdę i świadomie umieszczona w swoim autoportrecie, czy też znalazła się tam przypadkiem i została zarejestrowana "mimowolnie", jak inne elementy wnętrza, to po jej tragicznej śmierci nabiera zupełnie nowego znaczenia - zapowiada rychły koniec młodej artystki.

Opowiadała mi kuzynka o zjawisku "przepowiadania" przyszłości osób, których portrety malowała, poprzez elementy tła, umieszczone tam pod wpływem jakiegoś impulsu. Nie tylko przyszłości zresztą, czasem były to "diagnozy" poważnych chorób. Takie opowieści wydawały mi się to dość nawiedzone, ale nie odrzucam ze szczętem ich prawdziwości. Twórczość jest do pewnego stopnia tajemniczym procesem, w którym poza świadomością dochodzą do głosu inne siły. Zasadniczo większa wrażliwość i dobrze rozwinięta intuicja daje jakiś wgląd w obszary rzeczywistości, do których inni nie mają dostępu. Z drugiej strony może towarzyszyć jej psychiczna kruchość czy też niestabilność.

Marzec 2024. Wystawa Magdy Oksińskiej pt Acne Vulgaris. Po prawej na pierwszym planie jej brat, Michał. Dziwnie się to teraz ogląda, bo nic w tym chłopaku nie zapowiada nieszczęścia

Jednostki bardziej wrażliwe mniej przystosowane narażone są też na niebezpieczeństwa natury duchowej. Piszę o tym myśląc o Michale, bracie Magdy. W relacji babci to taki dobry chłopak, który wozi ją do szpitala na zabiegi i  "jest bardzo za matką", naprawia sąsiadce lampkę i mówi dzień dobry (choć nie zawsze i nie wszystkim). Nie neguję, że to część prawdy o nim. Jest jeszcze fascynacja bronią zaszczepiona przez ojca, który z kolei odziedziczył ją po dziadku milicjancie (bo chyba nie policjancie?)

Doszła właśnie do mnie informacja o znalezieniu w jego samochodzie tłumika, co miałoby potwierdzać podejrzenie, że jest mordercą swojej rodziny. Tylko, że taki tłumik jedynie zmniejsza huk wystrzału o 20-30 dB  znaczy z 140- 175dB do 125-145dB, czyli nadal powyżej progu bólu, który wynosi 120dB. Wszyscy dostali po dwie kulki w głowę, a koty po jednej, razem 8 wystrzałów i żadna z ofiar się nie obudziła, ani żaden z sąsiadów nic nie usłyszał! No błagam!

Badania psychiatryczne podobno nic podejrzanego nie wykryły. Chłopak miał być całkowicie zdrowy psychicznie, kiedy wydawano mu pozwolenie na broń. Może rzeczywiście był, ale zdrowym psychopatą, co z kolei nie pasuje do wizerunku wyłaniającego się z relacji kolegów ze szkoły i znajomych.

Nikomu nie wypada zastanawiać się nad czynnikiem duchowym, znaczy regularnym opętaniem. Moim zdaniem nie można go wykluczyć. Tego rodzaju przypadki istnieją i zdarzają się coraz częściej w miarę jak chrześcijaństwo jest rugowane z życia społecznego i przestrzeni wspólnej. Pomyślałam sobie o tym patrząc na halloweenowe dekoracje w witrynach sklepów na Świdnickiej. Trupie czachy, szkielety i takie tam inne przyjemnostki wyglądają teraz jak ponura drwina z tragedii w Krakowie.

Po co umieszczać takie paskudztwa w przestrzeni publicznej, po co infekować czymś takim wyobraźnie dzieci od przedszkola? 

W piątek 29.10.po południu miałam wizytę dzieciąteczek poprzebieranych za czarownice i diabły w asyście dorosłych kobiet. Wykrzyknęły radośnie "cukierek lub psikus!" na co ja z kamiennym obliczem "co to ma być, kim właściwie jesteście i kto was wpuścił?" Po raz kolejny zostałam złym człowiekiem! W przeciwieństwie do dobrych diabełków, wampirków i małych wiedźm oczywiście!

Ciągle mam w pamięci satanistyczne sabaty pod pałacem prezydenckim po katastrofie smoleńskiej, bluźniercze demonstracje LGBT, ohydne czarne marsze zwolenników aborcji i ich reakcje na plakaty z dzieckiem w łonie matki, parodie kolęd śpiewane na protestach totalnej opozycji za czasów rządów ZP, aresztowanie księdza Olszewskiego w Wielki Czwartek, rewizję w klasztorze dominikanów przed wigilią, a teraz przejęcie TK tuż przed dniem Wszystkich Świętych. Ta władza ma satanistyczny komponent, być może wniesiony przez Stare Kiejkuty (lub Nowa Lewicę), dlatego możemy spodziewać się dalszych incydentów - typu ataki nożowników w szkołach lub strzelaniny na reprezentacyjnych placach naszych miast - towarzyszących aktom zdrady, bezprawia i przemocy w polityce.

P.S.

Żeby była absolutna jasność za najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie zamachu w Krakowie uważam:

1) operację służb

potem długo, długo nic

2) opętanie (+ wsparcie służb)

3) akcję zaburzonego samotnego wilka bez wsparcia służb

poniedziałek, 9 listopada 2026

O Magdzie Oksińskiej i jej malarstwie

Znalazłam coś takiego na platformie X. Niejaki Pavko Krajka napisał o Magdzie Oksińskiej po jej tragicznej śmierci:
"Magdalena Oksińska, 21 lat, osoba queer, była absolutnie utalentowaną malarką, fotografką, poetką i pisarką. Jej śmierć, to wielka strata krakowskiej, polskiej, europejskiej i queer kultury.  
7 listopada 2026r. w swoim rodzinnym mieszkaniu, wraz ze swoimi Rodzicami, została brutalnie zamordowana przez swojego brata, który później sterroryzował tysiące mieszkańców i turystów w Krakowie, mordując kolejne 6 osób i raniąc 15.
Ultra prawicowy nacjonalista wobec sztuki głęboko inkluzywnej wrażliwości, queerowej nieheteronormatywnej odwagi, dociekliwego zwierciadła codzienności i samodzielnej obserwacji życiowego doświadczania. 
Magda już w VI klasie szkoły podstawowej napisała wiersz: [Byłam tam] 
Byłam tam... Gdzie panuje różnokształtna zieleń W nieśmiałych odcieniach seledynu I głębokiego szmaragdu. Podążając meandrami ścieżki, Dotarłam tam... Gdzie czas i wiatr zgarbiły wierzbę, Jaśmin częstował swą wonią, A winobluszcz plątał się leniwie. Spotkałam tam... Młode i zadziorne berberysy Kpiące sobie z opasłej gąsienicy I jej bezradnych prób Zdobycia szczytu źdźbła trawy. Chciałam je skarcić Za drwiny z pąka, Który zakwitnie motylem, Lecz spłoszył mnie wierny sługa nocy – zmierzch, Który wilgocią rosy zaczął Zacierać ślady dnia 
Jeszcze wcześniej, Magda, w wieku 11 lat, będąc w IV klasie, odniosła sukces na Międzynarodowym Konkursie Literackiej Twórczości Dzieci i Młodzieży im. Wandy Chotomskiej w Słupsku. 
Jej opowiadanie pt 'Spełnione Marzenie' znalazło się wśród nagrodzonych i wyróżnionych tekstów wydanych w oficjalnym pokonkursowym zbiorku zatytułowanym 'Krzyk pióra'. Fabuła w Jej opowiadaniu ukazuje emocje młodej sportsmenki tuż po perfekcyjnie wykonanym programie na lodzie oraz radosne oczekiwanie na werdykt jury. Zdjęcie z fragmentem treści załączone jest do ilustracji wspierających post. 
Warto dodać, że Magda jako niezwykle wszechstronnie utalentowana osoba w wieku 13 lat zdobyła również nagrodę główną w XI Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym „Malowane poezją” za interpretację plastyczną utworu „Reduta Ordona”. 
W 2024 roku, w wieku 19 lat, była stypendystką Starosty Powiatu Ostrowieckiego w kategorii artystycznej. 
Swoje prace z sukcesem ujawniała na wystawach autorskich, na wystawach zbiorowych, w galeriach prywatnych, poprzez które również odnosiła komercyjny sukces sprzedaży. Magdalena uosabiała czyste wyrażanie życia."

Ten tekst składa się z kilku ważnych informacji, ocen oraz lewackiego bełkotu, którego najbardziej ewidentny przykład podkreśliłam. Skontrastowanie Magdy i jej brata wydaje mi wyjątkowo głupie i nieuczciwe. Był on zapewne - sądząc z relacji dostępnych w Internecie -równie wrażliwym i zdolnym człowiekiem, tyle, że poszedł inną ścieżką i w coś paskudnego wdepnął (albo zwariował). Nie zamierzam się tym tutaj zajmować, tylko malarstwem Magdy.


To duże płótno (100 x 130cm) jest świadectwem rzeczywistego talentu plastycznego. Autoportret sprawnie malowany w konwencji realistycznej. Ręka z pędzlem na pierwszym planie wydaje się za duża, ale wynika to z faktu, że jest najbliżej widza. (Czyżby autorka pomogła sobie aparatem fotograficznym? Pozowanie i malowanie jednocześnie jest męczące!) Drugi plan ciekawie rozwiązany - zarówno przestrzeń jak i kolor, ale tutaj właśnie czeka niespodzianka w postaci częściowo widocznego obrazu parafrazującego Lekcję anatomii doktora Tulpa Rembrandta. Zwłoki mężczyzny z oryginału zastąpiono ciałem młodej kobiety. W ten sprytny sposób autorka puszcza oko do postępowego odbiorcy, usprawiedliwia swój niemodny realizm sygnalizując trendy feminizm.

Być może właśnie ta taktyka zapewniła jej wczesny sukces i dostanie się na krakowską ASP. Magda bowiem miała wystawę indywidualną jeszcze w liceum, w marcu 2024 w Czwartym wymiarze w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Zarówno krótki film z wernisażu jak i same prace można znaleźć w Internecie. Występują tam rodzice robiący bardzo dobre wrażenie i sama Magda wypowiadająca się dość zgrabnie jak na tak młodą osobę. Dowiadujemy się przy okazji, ze talent plastyczny zawdzięcza mamie.

Jakich obrazów spodziewałbyś się po wrażliwej 19-latce drogi czytelniku? Założę się, ze nie takich:
Ten na przykład, choć malowany sprawnie nie jest szczególnie wyrafinowny plastycznie. Nie musi, jego głównym walorem jest temat! Wdzięczny, nieprawdaż? Wypada pogratulować autorce tak skąpego krwawienia, że podczas okresu mogła chodzić w spodniach! Raczej musiała zrobić zdjęcie, bo przecież nie malowała tego siedząc na kiblu z opuszczonymi majtkami.
Szczerze mówiąc nie wiem co to jest. Bielizna w paski? Niemniej kolorystycznie się broni...
Bardzo słaba reprodukcja, więc nie umiem ustalić czy to zaśmiecona podłoga czy biurko. Nie jestem też w stanie zidentyfikować czerwonego przedmiotu w centrum kompozycji. Jak rozumiem to współczesna martwa natura w przypadkowym fragmencie pokoju nastolatki, dobrze oddająca jego nastrój ogólny, że się tak wyrażę.
Realizm na pierwszym planie przechodzi w symbolizm na drugim. Przesłanie dla mnie niejasne z powodu zbyt wielu szczegółów, ale kompozycja ciekawa
A tu tytułowa Acne Vulgaris w rozkwicie, na twarzy Magdy, kontrastująca z poszminkowanymi ustami dziewczyny obwiedzionymi ciemniejszą konturówką. Wygląda na mocno powiększone zdjęcie.

Tematem wystawy- jak łatwo zgadnąć - było dojrzewanie. Realizacja dla mnie osobiście miejscami odrzucająca, ale nie sposób dziewczynie odmówić talentu, oryginalności i sprytu.

Raczej dobrze rozpoznała, że takie potraktowanie przedmiotu zapewni jej zainteresowanie i dobre recenzje. Nadal jednak jest dla mnie tajemnicą jak dostała się na ASP, bo wiem, że "kandydaci już ukształtowani artystyczne" są zazwyczaj odrzucani na etapie teczek. Osoba z dorobkiem pozwalającym na organizację wystawy indywidualnej zdecydowanie ukształtowana artystycznie już jest!

Rodzice na filmie z wernisażu dumni z córki i uśmiechnięci od ucha do ucha. Bardzo budujący obrazek. Można by sobie przecież wyobrazić, że pokolenie 50-latków nie pozna się na przedstawieniu pokrwawionej podpaski, a ci nie mają żadnych problemów. Prawdopodobnie z miłości!

Bardzo to wszystko wydaje się smutne z perspektywy ich tragicznej śmierci. Nie jestem przekonana, że zginęli z ręki syna i brata. Nie wydaje mi się to możliwe ani technicznie, ani psychologicznie. W tym mieszkaniu ktoś zabił także dwa koty. I one też spokojnie czekały na śmierć? Zwinne zwierzęta z rozwiniętym instynktem samozachowawczym?

P.S.
Obawiam się, że obrazy (niektóre lub wszystkie), które tu zaprezentowałam jako pochodzące z wystawy Acne Vulgaris mogły powstać później, a do Internetu trafiły z Instagrama autorki. Jeśli tak było, rodzice - być może - nie musieli oglądać pokrwawionej podpaski uwiecznionej na płótnie i stąd ich radość i duma z osiągnięć córki. Pewności nie mam, ale przyznacie, że do tytułu pasują!

Jeszcze o zamachu w Krakowie

Pod wpływem mojego wczorajszego "riserczu" (bo chyba nie kwerendy) na platformie X, dziś rano - z głębin nieświadomości - wypłynęło wspomnienie. Oto jadę sobie tramwajem linii 5, najprawdopodobniej do Parku Wschodniego, a na przeciwko mnie siedzi szczupły chłopak w wieku szkoły średniej, z włosami do ramion, ubrany na czarno. Staram się na niego nie patrzeć, ale kilka razy jednak zahaczam wzrokiem. Nie pamiętam już, co zwróciło moją uwagę. Być może czytał książkę albo po prostu patrzał przez okno, a nie w komórkę? Już byłam gotowa coś pozytywnego o nim pomyśleć, kiedy nagle dostrzegłam paznokcie pomalowane czarnym lakierem!

Czego to niby dowodzi? Niczego szczególnego, ale jeśli 24-latek w Ostrowcu i powiedzmy 18-letni uczeń szkoły średniej we Wrocławiu mają niemal identyczny co do szczegółu image, to może wskazywać na istnienie jakiejś dziwnej subkultury, pod wpływem której obaj pozostają. Owszem kolor czarny młodzież nosi często, włosy do ramion też się zdarzają, ale pomalowane na czarno paznokcie u chłopaka?!!!

Oglądałam wczoraj na jakimś koncie film, który Michał Oksiński miał nagrać przed "akcją". Widać na nim chłopaka  ("mężczyznę" czegoś nie pasuje) o szczupłej, przystojnej twarzy, którą nieco szpeci sypiący się nad górną wargą zarost w niechlujnych kępkach. "Dzisiaj będę palił lufkę i zrobię coś złego" - mówi do kamery, po czym wybucha śmiechem. Ten śmiech jest nieco sztuczny i niezbyt wesoły, ale nie złowrogi. Widać równe, zdrowe zęby. Grzywka przysłania duże, ciemne oczy. Głos raczej cichy. Zupełnie nie wygląda na człowieka, który przed chwilą zamordował całą swoją rodzinę.

W wielu relacjach sąsiadów i kolegów z klasy powtarza się, że Michał był skryty, wycofany i małomówny. W szkole podstawowej wykazywał liczne zdolności nie pamiętam czy plastyczne i literackie - jak siostra - czy jeszcze inne. Interesował się historią ze szczególnym uwzględnieniem II WŚ.

Potem - jak rozumiem - doszła pasja strzelecka wcześnie "odziedziczona" po ojcu, posiadaczu arsenału broni trzymanej w sejfie wielkości lodówki (według słów sąsiada). Lubił tez samochody i był dobrym kierowcą.

Jednostka bardziej wrażliwa, mniej przystosowana? Introwertywna? Być może, ale to w żadnym razie nie jest wyjaśnienie dziwnego zamachu w Krakowie.

Na filmie z wejścia antyterrorystów do mieszkania w Ostrowcu, które według relacji miało być puste z wyjątkiem trzech trupów, słychać wyraźnie krzyk policjanta powtarzającego kilkakrotnie "Pokaż ręce!" Do kogo, jeśli mieszkanie jest puste? Przecież nie do zwłok!

Nie wiem dlaczego, ale nie kupuję oficjalnej wersji. Po pierwsze - jak wspominałam we wczorajszym wpisie - timing jest zbyt wygodny dla Tuska i jego ferajny. Poza tym podczas rządów tej kreatury zawsze dzieją się jakieś dziwne rzeczy. A to prowokacje na Marszu Niepodległości jak podpalenie budki pod rosyjską ambasadą czy samochodu TVN, a to niedoszła próba wysadzenia sejmu przez Brunona Kwietnia (zmarł w więzieniu "z przyczyn naturalnych"), a to przedziwna katastrofa samolotu rządowego i śmierć prezydenta, wielu generałów, parlamentarzystów, osób zasłużonych itp.

Nawet jeśli Tusk nie miałby z tym wszystkim nic wspólnego (a raczej ma), to świadczyłoby o jego niewiarygodnej wręcz zdolności ściągania nieszczęść na kraj, którym rządzi. Należałoby więc go - co prędzej - wysłać na emeryturę, jeśli nie do pierdla, jak chce opozycja.

Łączy się akcję Michała Oksińskiego z jego strzelecką pasją. Ja bym raczej zapytała o środowisko, z którym na strzelnicy się stykał. Czy byli to zwolennicy Brauna spod znaku "kościół, szkoła, strzelnica" czy może raczej służby (obecne lub/i dawne)? Czy może ktoś ułowił go w sieci jak nieszczęsnego Brunona Kwietnia?

W mediach przekaz dnia: "Kto zadaje pytania lub kto dostrzega dziury w oficjalnej narracji, ten hiena!" oraz "Podziwiajcie bohaterstwo dwóch krakowskich policjantów i nie interesujcie się gdzie w tym czasie podziała się reszta!"

P.S.

Michał Oksiński umarł dziś nad ranem w szpitalu, co - jak sądzę - nikogo nie dziwi.

P.P.S.

Nagranie z Michałem mówiącym do kamery jest, podobno, wytworzone przez sztuczną inteligencję

niedziela, 8 listopada 2026

O dziwnym zamachu w Krakowie

Od wczoraj oglądam różne materiały i nic mi się nie zgadza.

1) Jak można jednocześnie prowadzić samochód i strzelać z karabinu? Czy do każdej z tych czynności nie potrzeba obu rąk?

2)Jak można samochodem wjechać na rynek główny w Krakowie i nie zostać zatrzymanym, przecież tam jest monitoring?

3)Podobno schizofrenia typowo ujawnia się ok.20 roku życia, ale czy typowy schizofrenik morduje rodziców i siostrę, a potem jedzie ponad 100 km strzelać do przypadkowych ludzi?

4)Jak można zamordować 3 dorosłe osoby w bloku i nikt tego nie słyszy? To jest najdziwniejsze w tej całej historii. Ja słyszę dokładnie wszystko, co robią moi ukraińscy sąsiedzi z góry i co się dzieje na klatce schodowej mimo izolacji akustycznej. TO JEST NIEMOŻLIWE!!! Jeżeli sąsiedzi twierdzą, że nic nie słyszeli, to albo sami zabili rodzinę Michała Oksińskiego, albo ich (wszystkich na raz) nie było w domu. (Gdyby jednak blok w Ostrowcu Świętokrzyskim miał tego rodzaju akustykę, że nie słychać mordowania wielu osób na raz, to koniecznie chcę kupić tam mieszkanie!!!)

5)Siostra, Magdalena Oksińska, lat 21, studiująca na krakowskiej ASP też nie brzmi prawdopodobnie. Nawet wielki talent plastyczny nie gwarantuje osobie bez tzw. wejść dostanie się na tego rodzaju uczelnię. Albo dziewczyna miała wyjątkowe szczęście albo ktoś posmarował. Kto? Mama pracująca w biedronce? A może tata posiadający duże ilości broni i jeżdżący do pracy nie wiadomo gdzie?

6) Jeden z sąsiadów opowiada, że kilka lat temu Michał zastrzelił kogoś we wsi W. i cala rodzina musiała się wyprowadzić z obawy przed linczem (chłopak miał trafić do psychiatryka). Informacja jest niepotwierdzona. Dziwne byłoby, gdyby taki ktoś miał pozwolenie na broń, a podobno miał. Relacje sąsiadów są bardzo różne i czasem sprzeczne. Nie zdziwiłabym się, gdyby zawierały sporo konfabulacji.

7) Timing wymarzony dla rządu Tuska. Nikt nie zajmuje się zamachem na TK. Kierwa insynuuje, że Michal Osiński był "zafascynowany skrajnie prawicową ideologią". Nie ma żadnych podstaw, do takiego wniosku, ale informacja poszła w świat. Z jego social mediów widać coś wręcz przeciwnego - zdjęcie z tęczową flagą, wulgarne żarty z papieża itp. Bliżej mu pewnie byłoby do Antify.

Właśnie ten timing zapala czerwone światełko w moim mózgu i każe mi wszystko, co podają media traktować z dużym dystansem, zwłaszcza że w oficjalnej narracji nic się kupy nie trzyma!!!

Znaleziony na X komentarz obrazkowy do ostatnich wydarzeń w naszym kraju

P.S.

Magda Oksińska, "osoba queer", siostra Michała, miała w marcu 2024 (czyli jeszcze w liceum) wystawę pod tytułem Acne Vulgaris w Ostrowcu Świętokrzyskim. Nie jestem pewna czy te obrazy były na niej prezentowane, czy powstały później (niemniej do tytułu pasują).



wtorek, 3 listopada 2026

Co nam może przynieść akcja pod trybunałem?

Jeszcze całkiem niedawno w Dzienniku Narodowym - humorystycznym programie Kanału Zero - manifestujących pod TK pokazano jako obrońców ZOO w Łącznej (taki dowcip). W tydzień później tzn. w sobotę 31.10. Stanowski z całą powagą odniósł się do siłowego przejęcia TK pod wodzą samozwańczej prezeski dwojga nazwisk w asyście uzbrojonej policji. Skąd ta zmiana tonu? Ano najwyraźniej uświadomił sobie, co to może w praktyce dla niego samego oznaczać, zwłaszcza w sytuacji kiedy Sienkiewicz wyznał w jakimś wywiadzie, że wrogiem rządzącej koalicji nie jest PIS, Konfederacja czy Braun, tylko "partia Zero", jak się wyraził.

A co to może oznaczać dla przeciętnego człowieka? Np. przepchnięcie jakiejś ustawy o cenzurze w Internecie, której "odpolityczniony" TK nie zakwestionuje. Może się więc okazać, że nawet komentarze na blogu takim jak ten mogą sprowadzić na człowieka kłopoty. Mam nadzieję, że na mnie nie ze względu na bardzo niszowy charakter moich zapisków, ale osoby z dużymi zasięgami mogą czuć się zaniepokojone.

Większość komentatorów przewiduje, że następny będzie skok na NBP i jakieś ruchy w celu wprowadzenia euro i przekazaniu Niemcom naszych rezerw złota. Taka operacja będzie miała wpływ na sytuacje ekonomiczną nas wszystkich i nie mam tu na myśli zmiany na lepsze.

Dalej przyjdzie kolej na "wyłączenie" prezydenta, delegalizację partii politycznych - nie tylko Korony Brauna i Konfederacji, ale także PiSu - i to tuż przed wyborami, żeby nie dać opozycji czasu na założenie nowych, zebrania podpisów itp. Inni twierdzą, że raczej będzie ogłoszony stan wyjątkowy i wybory parlamentarne w 2027 się nie odbędą.

Wszystkie ustawy, sprzeczne z polską konstytucją, które mają na celu zdanie resztek polskiej suwerenności do Brukseli znaczy Berlina, będą mogły być wprowadzone i obudzimy się w Generalnym Gubernatorstwie nie oddawszy ani jednego wystrzału. Nie koniecznie zobaczymy  zaraz SS- manów z karabinami, ale armię brązowych relokantów z nożami raczej tak.

Stanisław Michalkiewicz donosi, że w sobotę 31.10 widziana była duża kolumna niemieckich wozów policyjnych jadąca w stronę Warszawy. Tegoż dnia zastępca komendanta policji - ni z gruszki ni z pietruszki - wydał oświadczenie, że pod budynkiem TK stoją wyłącznie oddziały policji polskiej...

Tenże publicysta przypisuje zarówno "timing" jak i sam pomysł Berlinowi. Nie zdziwiłabym się, gdyby miał rację. Trump i jego ekipa zajęta wyborami połówkowymi nie ma głowy, by reagować na to co dzieje się w Polsce,o czym świadczyła wypowiedź ambasadora USA. Akcja pod trybunałem, jak zauważyła Joanna Miziołek, może mieć wpływ na decyzję (odmowną) w sprawie bazy amerykańskiej w Polsce. Miała być ogłoszona w grudniu. Być może to jest jeden z ważniejszych celów tej awantury (dla Berlina)... 

Czy "Donald oszalał", jak twierdzą rozmówcy wyżej wspomnianej dziennikarki z jego najbliższego otoczenia, czy też od zawsze jest wykonawcą rozkazów kogoś innego, kto ma go w garści? Kogo konkretnie? Nie wiem i nie jestem pewna czy chcę wiedzieć. 

Na mnie robi wrażenie człowieka z nizin, zdemoralizowanego biedą, brakiem nadziei i znoszeniem ciągłych upokorzeń, który może ugryźć kogoś w łydkę, ale nie jest geniuszem zła.  Wszystkie jego wypowiedzi na konferencjach prasowych przypominają dukanie nieprzygotowanego i niezbyt rozgarniętego ucznia, a rozbiegane oczy świadczą o nieczystym sumieniu... Odbieram go jako postać bardziej żałosną niż złowrogą, co nie zmienia faktu, że jego rządy będą nas bardzo drogo kosztowały w każdym sensie tego słowa.

Przy okazji gratuluję wyborcom KO i Trzeciej Drogi, o lewicy nie wspominając, że w końcu doczekali się praworządności i demokracji, jak ją rozumieją.

                               



środa, 7 października 2026

O odebraniu dzieci rodzicom na skutek interwencji RPD

Naprawdę nie chciałam nic wiedzieć o tej sprawie. Omijałam wzrokiem wszystkie nagłówki artykułów i ikony filmów o tym zdarzeniu. Dopiero kiedy doszły mnie słuchy, że dzieci są już w domu sprawdziłam o co chodziło.

Zdenerwowana matka podobno szarpnęła dziecko, które wybiegło, czy też chciało wybiec, na ulicę i dała wyraz swemu zdenerwowaniu w wypowiedzi przetykanej wyrazami na "k" w charakterze przecinka. Pani rzecznik, która była świadkiem zdarzenia interweniowała i usłyszała sławne hasło Marty Lempart ("wy....dalaj") skierowane do niej osobiście. Tak się poczuła dotknięta cytatem ze słynnej feministki, że użyła przemocy instytucjonalnej - znaczy policji i prokuratury - aby dwoje kilkuletnich dzieci odebrać rodzicom i umieścić w "pieczy zastępczej".

Sąd uznał podjęte środki za całkowicie nieproporcjonalne do zdarzenia, a panią rzecznik za nieodpowiednią osobę do piastowania urzędu, który ma służyć dobru dziecka i jego rodziny.

Moja ulga i satysfakcja po tym finale jest ograniczona, bo zdałam sobie sprawę, że owa pani Horna-Cieślak to nie jednostkowy przypadek niekompetentnej wariatki, tylko produkt pewnego sposobu myślenia, który po cichu stał się obowiązujący.

Uświadomiłam to sobie pod wpływem lektury książki Joanny Flis pt "Co jest ze mną nie tak?", która miała dotyczyć dorosłych dzieci z rodzin dysfunkcyjnych. Tymczasem dowiedziałam się z niej, że cała nasza kultura i tradycja (przede wszystkim religijna) są dysfunkcyjne i właściwie wszystkie powojenne pokolenia do lat 90-włącznie kwalifikują się na kozetkę.

Nie myśl czytelniku, że z powodu patologii PRLu, jego wrogiego stosunku do rodziny i próby rozbijania jej. Nie, to wina tradycji wcześniejszej wynikającej po części z korzeni chrześcijańskich, a po części z warunków życia większości społeczeństwa.

Tak więc patologią jest pomoc rodzicom w domu/gospodarstwie. Wszyscy nasi chłopscy przodkowie w dzieciństwie pasali co najmniej gęsi, a nie rzadko i bydło ("pasała wołki na bukowinie, wzięła ze sobą skrzypki jedynie"), a PRL- owskie dzieci odbierały młodsze rodzeństwo z przedszkola/szkoły, robiły zakupy, sprzątały, a co najmniej obierały ziemniaki i wynosiły śmiecie. A to, panie, patologia jest, przemoc domowa! Podobnie jak nakłanianie dzieci do jedzenia, czy mleko z kożuchem organizowane w szkole.

Równie szkodliwe miało być trzymanie rączek na kołderce i zniechęcanie do masturbacji. A wszystko to w jednym worku z alkoholizmem, biedą w stopniu uniemożliwiającym zaspokojenie podstawowych potrzeb, głodem i znęcaniem się nad dziećmi przez rodzica/rodziców pod wpływem alkoholu, wykorzystywaniem seksualnym czy też porzuceniem stałym lub czasowym.

Pomyślałam sobie po kilku rozdziałach, że baba jest równo pierdzielnięta i szurnęłam książkę w kąt. Nie chce mi się do niej wracać, nawet żeby dokładnie sprawdzić dalsze rewelacje objawione pani autorce.

Pamiętam jeszcze niewyobrażalną krzywdę, którą nam zrobiono ucząc panowania na potrzebami fizjologicznymi i ignorowania - w pewnych okolicznościach - dyskomfortu.

Słowem pani autorka jest źródłem autorytetu wyższym niż święte księgi ludzkości i cała jej tradycja. Takie pańcie naprawdę myślą, że to one są mądrzejsze niż wszystko, co było przed nimi i dopiero dzięki nim świat zostanie zbawiony, znaczy naprawiony.

Dzieci zabrane matce, bo ta rzuca "ku.wami" jak się zdenerwuje, w domu dziecka rozkwitną jak róże o poranku. Personel bowiem w skutek tajemniczych procesów został oczyszczony ze złych skłonności, podobnie jak inni pensjonariusze takich placówek. 

Pójdźcie tam wszyscy, którym brakuje miłości i akceptacji, a zostaniecie nasyceni! Przecież wszystkie badania pokazują, że dzieci z domu dziecka mają najlepszy start w życiu i naprawdę się dziwię dlaczego rodzice nie oddają tam swoich pociech dobrowolnie, najlepiej zaraz po urodzeniu! Na pewno z egoizmu, no bo jak inaczej?

P.S.

Dowiedziałam się właśnie, że na skutek  interwencji RPD, która wymogła na policji rewizję z psem tropiącym w domu tej rodziny (znaleziono 2 butelki piwa), wymówiono ludziom mieszkanie i matka z dziećmi mieszka obecnie w przytułku, a ojciec dochodzi od czas do czas...

wtorek, 6 października 2026

Sierioża na drzewo, czyli smakowita historia z sąsiedztwa

Ewidentnie Sierioża wywinął jakiś numer właścicielce sąsiedniego mieszkania, ale jaki jeszcze dokładnie nie wiadomo. Nie wiadomo nawet czy Sierioża to Sierioża, a może jednak Dania znaczy Daniło i który Sierioża to Dania!

Pierwszy Sierioża wprowadził się do mieszkania po panu J. gdzieś pod koniec maja zeszłego roku. Był to niewysoki, ciemnowłosy grzeczny młody człowiek lat dwudziestu paru, podobno informatyk pracujący z domu, o czym świadczył ogromny komputer zajmujący pół pokoju. Przemieszkiwał z nim blondynek w podobnym wieku, który zarabiał jako kurier rowerowy.

Obaj młodzieńcy lubili ukraińską muzykę i życie towarzyskie świetnie słyszalne przez ścianę. Blondynek w którymś momencie zniknął - podobno pojechał do Norwegii - aby pojawić mogła się Julia. Nie taka jak myślicie! Julia bowiem podawała się za matkę (a może babcię) pierwszego Sierioży czy też Dani.

Opowiedziała zawiłą historię o polskich korzeniach i nadmieniła, że Danio już tu nie pomieszka za długo, bo sobie kupuje mieszkanie (stać go, jak każdego dwudziestolatka, to przecież jasne). W sąsiednim lokalu odbyła się uczciwa awantura z trzaskaniem drzwiami, ewidentnie Danio dowiedział się, że ma się zmywać i zareagował wybuchem emocji negatywnych.

Julia zachowywała się dość dziwacznie, ale trzeba przyznać, że ukraińskiego rapu nie słuchała. Życie towarzyskie też lubiła i zdaje się za kołnierz nie wylewała...

Pewnego dnia na klatce schodowej zobaczyłam grupę specyficznych nastolatków - wysokiego młodzieńca i trzy drapieżne dziewoje. Wyznali, że siedzą tu bo mama kolegi sprząta mieszkanie. Oczywiście było to mieszkanie wynajmowane przez tzw. Julię. Tak rozpoczął się okres drugiego Sierioży, który twierdził, że jest Danią, choć gołym okiem widać było, że to zupełnie inny chłopak.

Przede wszystkim był młodszy o jakieś 7 lat, trądzik dopiero mu się pokazał na obliczu, aby pięknie rozkwitnąć w kolejnych miesiącach. Był też znacznie wyższy i bardziej wystrojony, a zestaw pazurzastych krasawic, które mu stale towarzyszyły wskazywał jasno na szkołę średnią. Gdyby tego było mało, w dzień zakończenia roku szkolnego całe towarzystwo pojawiło się ze świadectwami w garści, choć ich obecność na lekcjach musiała być raczej sporadyczna. Poranny kurier z pizzą pojawiał się ok. 11, co nie wyglądało na czas po skończonych zajęciach...

Upodobanie drugiego Sierioży do życia towarzyskiego i ukraińskiego rapu przekraczało wszystkich poprzednich najemców. Pewnego dnia podczas imprezy trwającej od rana jeden z gości wychylił się z balkonu i chwycił mnie za rękę. Uznałam to za naruszenie nietykalności osobistej i zadzwoniłam na policję informując dyżurnego, że nieletnia młodzież mieszka i bawi się sama.

Nie wiem co funkcjonariusze im powiedzieli, ale nastąpiło delikatne uspokojenie obyczajów. Serioża   wzięty na spytki wyznał, że jest pierwszym Danią, nie umiał określić swojego pokrewieństwa z tzw. Julią i nie znał jej pod tym imieniem. Zapytany o wiek policzył na palcach, że ma 22 lata.

Następnie on sam i krasawice byli słyszalni aż do końca września. W nocy z 30.09 na 1.10 tupot licznych nóg wielokrotnie dał się słyszeć na klatce schodowej. Do dziś dnia nie wiem czy była to nocna ewakuacja Sierioży czy też impreza powitalna w mieszkaniu studenckim.

Najbardziej ucieszył mnie w tym wszystkim widok właścicielki, a właściwie jej matki, która musiała zmieniać zamki, gdyż Serioża ewidentnie nie oddał jej klucza! No cóż kto pod kim dołki kopie, ten sam w nie wpada! 

Jestem pewna na 100%, że towarzystwo wynajmujące lokal na górze to też jakiś potężny szwindel. Ostatnio podejrzewam, że na stałe siedzi tam jeden i robi coś nielegalnego, a cała reszta pojawia się raz w miesiącu, żeby wyłudzać nienależne zasiłki od państwa polskiego. Być może właśnie po to robią tyle hałasu, aby utwierdzić sąsiadów w przekonaniu, że cała rodzina tu ciągle przebywa.

P.S.

O nowych właścicielach mieszkania obok wspominałam już na tym blogu https://singletonreview.blogspot.com/2025/01/ubeckie-zygowiny-przejely-mieszkanie-po.html

poniedziałek, 5 października 2026

Jeszcze o twórczości kolegi-który-odniósł-sukces


Pozostając w klimacie obrazów kolegi-który-odniósł-sukces prezentuję jego wiekopomne dzieło pt Kobieta winna, które ośmieliłam się skrytykować na grupie, co nie spotkało się ze zrozumieniem wielu koleżanek i kolegów, w tym samego autora. 

Moje uwagi dotyczyły sposobu kadrowania postaci ludzkiej i umieszczenia trójkątnego kieliszka z winem na wysokości jej przyrodzenia, co jest oczywistą aluzją do trójkąta włosów łonowych.

Ku mojemu szczeremu zdziwieniu niektóre koleżanki - co najmniej trzy- uznały obraz za pełen subtelności, czy też subtelnych podtekstów. Ja ich nie widzę, ale zastanawia mnie jak inteligentne absolwentki historii sztuki, a więc osoby ponadprzeciętnie dobrze przygotowane do odbioru malarstwa, mogły się czegoś w tym dopatrzeć. 

Ja widzę postać bez głowy o zadziwiających proporcjach, których nie może mieć żadna żywa kobieta, wykadrowaną tak, że punkt ciężkości kompozycji przypada na krocze. Ten przykry efekt wzmacnia umieszczenie tam kieliszka, którego kształt nawiązuje do trójkąta włosów łonowych.

Ktoś mi powie, że to przecież stylizacja. Zgadza się, ale jednak przedziwna, wygląda jak złożona z części należących do kilku osób. Długie cienkie ręce z kościstymi ramionami nie przypominają kończyn człowieka tylko lekko wygięte nogi od stołu lub krzesła z obowiązkowym połyskiem. Wydłużony tułów nie mógłby należeć do osoby o takich rękach, a szerokie, asymetryczne biodra do osoby o takim tułowiu. Pomijam fakt, że kobieta z rękami cieńszymi od kości nie mogłaby mieć biustu ani bioder.

Znacznie więcej uwagi autor poświęcił asymetrycznej sukni we wzory, które odmalował bardzo rzetelnie i z upodobaniem. Postać ludzka rzuca cień - zupełnie nie odpowiadający jej kształtem - na ścianę w kolorze czerwonego brązu, który kontrastuje z jasną suknią. Kolor skóry rąk i dekoltu jest rozbieloną wersją tła i nie kojarzy się z kolorytem żywego człowieka.

Najdziwniejszy wydaje mi się zupełny brak zainteresowania ciałem kobiety w obrazie z ewidentnie erotycznym podtekstem. Zwłaszcza w kontekście sytuacji osobistej autora, którego rodzina składa się wyłącznie z kobiet - żony i córek (z których jedna zmarła młodo). 

Kobieta winna nie ma więc nie tylko twarzy, ale i ciała kobiety. Kieliszek sugeruje, że przyrodzenie niewieście powinna jednak posiadać, ale i tego nie byłabym pewna. Cały koncept to gra słów oparta na dwóch znaczenia przymiotnika winna - ta, która zawiniła lub mająca smak(i inne właściwości) wina.

Czy to jest malarstwo czy raczej coś w rodzaju rebusa, albo satyrycznej ilustracji oceńcie sami.

niedziela, 4 października 2026

O obrazach kolegi-który-odniósł-sukces

 Poszłam wczoraj na wernisaż wystawy kolegi- artysty-który-odniósł-sukces. Sami zobaczcie:







Wernisaż był o 15 w sobotę, więc ludzi raczej niewielu. Pan kurator - lub pełniący obowiązki - niespecjalnie przygotowany, a przemowa autora nieco pretensjonalna. Dobra, ktoś powie, że się czepiam. Nie, nie czepiam się tylko odnotowuje z kronikarskiego obowiązku.

Prace są efektowne, a nawet efekciarskie, zwracają uwagę, bo przedstawiają coś dającego się zidentyfikować zestawionego z czymś nieoczekiwanym. Ludziom się to podoba, doszukują się ukrytych znaczeń i super.

Ja natomiast się nimi nie zachwycam z prostego powodu - sposobu malowania. Duże przestrzenie kompozycji są po prostu zamalowane - tak jak maluje się ścianę - jednym, całkowicie nie zróżnicowanym kolorem np. czernią, a odcienie jednej barwy, np. czerwieni, uzyskiwane głównie (albo jedynie) przez rozbielanie. Tak malowany obraz trudno uznać za malarstwo, niestety.

Uczono mnie onegdaj, że każdy fragment kompozycji jest równie ważny i ma się na nim coś interesującego dziać, w sensie malarskim oczywiście. Plama ma być uzyskiwana z wielu kolorów. Najłatwiej uzyskać taki efekt malując z natury, po prostu obserwując. Niektórzy potrafią robić to z wyobraźni.

Największym zaskoczeniem była dla mnie rodzina kolegi, a zwłaszcza jego żona - ładna pulchna kobieta o zielonych oczach. Nie pamiętam ani jednego jej portretu w twórczości męża, którą z takim zapałem prezentuje na grupie. Wszelkie postacie kobiece pojawiające się na jego płótnach przypominają patyczaki i są tak wykadrowane, że w centrum kompozycji znajduje się krocze...

Wszyscy znani mi artyści ścigają ludzi w najbliższym otoczeniu, aby ich skłonić do pozowania. Dopiero, kiedy się to nie udaje wynajmują modelki płatne... 

Natomiast postacie malowane z wyobraźni zazwyczaj noszą ślad podobieństwa do autora/autorki. Wynika to z faktu ćwiczenia przez malowanie autoportretów. Proporcje własnej twarzy i sylwetki, jako najbardziej znane, nakładane są - najczęściej nieświadomie - na osoby wymyślone... 

Podobieństwo można "zapożyczać" także od najczęściej malowanej osoby np. żony lub męża i obdzielać nim wyobrażonych przedstawicieli płci przeciwnej.

Kolega-artysta jest odporny na takie procesy, gdyż - jak mi się wydaje - nie natura jest źródłem jego inspiracji tylko fotografia. Charakterystyczne dla jego twórczości surrealistyczne zestawienia kojarzą mi się przede wszystkim z fotomontażem popularnym w reklamie.

Na grupie krytykować jego prace niedobra jest, więc niniejszym wypowiedziałam się swobodnie na blogu!



sobota, 26 września 2026

Na marginesie obchodów jubileuszu 70-lecia XII LO

Byłam dziś na jubileuszu 70-lecia XII LO, czyli szkoły, do której trafiłam po podstawówce i z której przeniosłam się po 5 semestrach. Miałam jakieś niejasne nadzieje związane z tą imprezą, ale wszystkie poszły się czochrać.

Gala polegała na bardzo hałaśliwych występach obecnych uczniów, które miały rzekomo przedstawiać historię szkoły, a w rzeczywistości były autopromocją "młodych talentów". 

Całkowicie ogłuszona i lekko zniesmaczona udałam się do sali, gdzie miał się znaleźć (między innymi) mój rocznik. Ani jednego znanego mi człowieka! Poszłam więc szukać dawnej wychowawczyni, w stosunku do której mam lekkie wyrzuty sumienia. Dowiedziałam się, że była zaproszona, ale się tu nigdy nie pojawia. Wcale się nie dziwię! 

Cała ta impreza upewniła mnie, że nigdy nie miałam "powołania" do bycia nauczycielką w szkole średniej (i najprawdopodobniej nikt nie ma) oraz, że mogę sobie odpuścić wszelkie myśli pod tytułem "co by było gdybym się nie przeniosła".

Ukraińcy z góry bardzo się wzmożyli, jak zwykle pod koniec miesiąca. Baba w sile wieku, w obuwiu sportowym, idąc po schodach brzmi jak oddział wojska. Potrafi tak tupać po mieszkaniu całą dobę. Przyszło mi właśnie do głowy, że być może do faceta, który tu stale przebywa, przyjeżdża rodzina lub znajomi wyłudzać nienależnie świadczenia od państwa polskiego. Muszę zbadać ten wątek. 

Na mediach społecznościowych rozpętałam burzę komentując w tonie nieprzychylnym dzieło kolegi artysty-który-odniósł-sukces. Pewnie jestem złym człowiekiem i kieruję się niskimi pobudkami, ale ile razy można oglądać damskie przyrodzenie, na tle którego umieszczony jest kieliszek wina, kwiatek albo kotek o wyszczerzonych zębach?!!! It would embarass a cat!

Co najdziwniejsze, niektóre koleżanki z roku uznają to za niezwykle subtelne. Zadałam proste pytanie czy ktoś miałby ochotę patrzeć na tak wykadrowanego faceta z jajami kurzymi  albo kiełbasą na wysokości bioder. Oburzenie było duże, a teraz zapadła cisza. Znowu przekroczyłam niepisaną zasadę i nie uszanowałam "porządku dziobania".

Co najlepsze kolega-artysta ma wkrótce wystawę we Wrocławiu i jestem zapewne jedyną z roku, która może pojawić się na wernisażu. Teraz nie wiem czy zostanę wpuszczona!

Wszystko na to wskazuje, że moja wrześniowa sielanka dobiegła końca!


środa, 9 września 2026

O mizoginii i skrzywionej percepcji rzeczywistości

Swoim zwyczajem udałam się wczoraj na "miejsce zbrodni" tzn. popłynęłam Odrą do ujścia Bystrzycy, do punktu, gdzie obszczekał mnie (i prawie pogryzł) straszny dziadulo-wędkarz. Nie jestem pewna czy nabrałam tego nawyku ucząc się jeździć konno (po upadku z konia należy natychmiast na niego znowu wsiąść) czy też jest to kwestia mojej wrodzonej zawziętości.

Tak czy siak dziadula nie było, a ja popłynęłam w górę Bystrzycy z czystej ciekawości, z nadzieją, że uda mi się wylądować w pobliżu jakiegoś przystanku autobusowego. Tak się nie stało, więc zawróciłam i zeszłam na ląd dokładnie w tym samym miejscu, co w zeszły czwartek. Wiosłowałam 5 godzin i czuję to do dziś.

Bystrzyca niedaleko od swojego ujścia do Odry

Dopłynęłam do mostu kolejowego nad Bystrzycą i kiedy się zastanawiałam co dalej, usłyszałam dźwięk przypominający szczekanie. Rozejrzałam się więc dookoła i zobaczyłam stojący na wysokim brzegu piękny okaz kozła (sarny). Przyglądał mi się przez chwilę, po czym oddalił pełen godności osobistej.

No cóż, wszyscy ostatnio na mnie szczekają, że baba w łódce, więc spróbuję wyjaśnić mizoginom jak skrajnie skrzywiona jest ich percepcja rzeczywistości. 

Swego czasu prof. Wielomski opublikował na twitterze zdjęcie kobiety, która niesie jakiś pakunek o dużych gabarytach, raczej ciężki z wyglądu i wyciągnął wniosek, że to feministka. Musiałam przeczytać jego komentarz kilkakrotnie, bo nie wierzyłam własnym oczom.

Dla każdego nieuprzedzonego człowieka była to sytuacja braku kogoś  do pomocy (faceta, najlepiej z samochodem) lub kasy, żeby zapłacić za transport. Normalną reakcją byłoby współczucie dla tej kobiety, że musi to sama taszczyć, ewentualnie chęć pomocy (gdyby był w pobliżu)!

Starożytni Grecy tymczasem mieli problem ze zrozumieniem zjawiska uzbrojonych kobiet na stepach czarnomorskich. Uznali, że to Amazonki, które nie lubią mężczyzn. Tymczasem były to niewiasty z plemion koczowniczych, które umiały posługiwać się bronią (głównie łukiem), aby w sytuacji nieobecności mężczyzn w obozie móc obronić siebie i swoje dzieci. Była to smutna konieczność, a nie jakieś "babskie widzimisię". W głowie mi się nie mieści, że można tego nie rozumieć! 

To samo dotyczy skandynawskich kobiet-wojowniczek z epoki wikingów. Sięgały po broń, jeśli w rodzie nie było już mężczyzny, który mógłby dopełnić obowiązku zemsty (jak Vigdis z debiutanckiej powieści Sigrid Undset czy Lagherta).

Kiedy jadę do OBI np. po wiertło do betonu, to nie jestem zazwyczaj uskrzydlona z radości. Mam ten problem z wiertarką, co większość ludzi w Polsce z pływaniem, umiem ją niby obsługiwać, ale z trudem przezwyciężam lęk, kiedy muszę jej użyć. Czy wolałabym, żeby jakiś kompetentny facet to zrobił? Oczywiście, że tak, ale nie mam nikogo takiego w swoim otoczeniu. Mogę kogoś wynająć tylko wtedy, kiedy pozwalają mi na to moje zasoby finansowe. 

Co do łódki sytuacja jest nieco bardziej złożona. Zilustruje to przykładem. Kiedyś płynęłam kajakiem po Odrze ze znajomą. Pogoda była taka sobie tzn. bardzo wiało, a ciemne chmury zwiastowały deszcz. Bawiłyśmy się znakomicie czując jak na morzu. Wkrótce wszystkie inne kajaki przezornie poznikały, zostałyśmy tylko my. 

Patrol policji przyglądał nam się bardzo uważnie czy aby wszystko w porządku. Uznał, że tak i zostawił w spokoju. Potem minęła nas motorówka z dwoma facetami bardzo dumnymi z siebie, że tak bohatersko płyną przy kiepskiej pogodzie. Na pokładzie mieli dwie laski utlenione na blond. One również były dumne z siebie, że oto mają facetów, którzy wożą je motorówką i nie muszą jak te dwie frajerki w kajaku (znaczy my) zapierdzielać na wiosłach.

Wtedy zadałam sobie w swoim czarnym serduszku pytanie kto ma większą frajdę i zasadniczo nie miałam wątpliwości, że my. Lubimy pływać, a spore fale dodają adrenaliny do czynności już ekscytującej, natomiast blond niunie są po prostu dodatkiem do facetów i spędzają czas według ich gustów. Pocieszają się zapewne, że są sexy albo trendy albo że wrzucą zdjęcia na media społecznościowe, ale same z siebie tak by nie wybrały. Może poszłyby na zakupy albo zostały w domu...,

Czasem, kiedy mięśnie bolą mnie od wiosłowania, zwłaszcza pod wiatr, myślę sobie, że coś większego, z silnikiem nie byłoby tak całkiem od rzeczy, ale jeśli woziłby mnie tym facet i mną komenderował, to chyba jednak wolę mój packraft i poczucie wolności, który mi daje.

Natomiast jeśli chodzi o zazdrość mężczyzn wobec kobiet umiejących pływać, rozwiązanie jest proste - osobne kąpieliska dla każdej z płci. Widziałam to w Londynie w Hampstead Heath tzn. korzystałam tam z kąpieliska dla kobiet. Był to średniej wielkości staw głęboki na jakieś 2m. Na wodzie umieszczono kilka opon na wypadek, gdyby ktoś potrzebował odpocząć. Napis głosił, że wstęp dla kobiet i dziewcząt od lat 8, tylko doświadczonych pływaczek (experienced swimmers only), a dwie ratowniczki czuwały nad wszystkim z wieży nad samą wodą.

Czułam się tam naprawdę bezpiecznie bez popisujących się młodzieńców (głównie niecenzuralnym słownictwem) oraz facetów płynących stylem chlapanym z głową pod wodą (przez co chwile na kogoś wpadają) i robiących fale jak motorówka...

Swoją drogą zawsze tak było - kobiety i mężczyźni kąpali się osobno. Tak wiem, miało to związek z nagością, gdyż kostiumy kąpielowe nie były znane. Wydaje mi się jednak, że ta tradycja warta jest kontynuowania...

Tak więc drodzy panowie tropiący toksyczny feminizm tam, gdzie go nie ma, użyjcie raczej inteligencji niż uprzedzeń w ocenie konkretnych sytuacji. Podział na role męskie i kobiece ma głęboki sens w sytuacji pary, ale do osób samotnych najczęściej nie da się zastosować. Czy ktoś ma za złe samotnemu facetowi, że sam sobie gotuje jedzenie albo pierze gacie? Bardzo dziwne byłoby, gdyby tego nie robił!


niedziela, 6 września 2026

Jeszcze o piekle kobiet

Niedawno przy jakiejś okazji trafiłam na filmik mojej amerykańskiej rówieśniczki, zamieszczony na YouTube, w którym opowiada o swojej decyzji, aby zaprzestać farbowania włosów. Z ciekawości zajrzałam, a tam bardzo ładna, miła i sympatyczna kobieta o najpiękniejszych włosach, jakie można sobie wyobrazić. Choć w połowie już posiwiałe, są długie co najmniej do pasa, faliste i pięknie się układają. Muszą też być wyjątkowo gęste, bo nie zaszkodziło im tzw. cieniowanie tzn. cięcie warstwami.

Kobieta pokazuje zdjęcia z młodości. W dzieciństwie ktoś określił jej naturalny kolor jako "mousy brown", z czego wyciągnęła wniosek, że powinna go zmienić. Zaczęła już w podstawówce, o ile dobrze pamiętam. Na zdjęciu dziewczynka z blond grzywką i znacznie ciemniejszymi kucykami. Abstrahując od faktu, że widok dzieci z makijażem lub farbowanymi włosami zawsze mnie boli, w tym przypadku to po prostu świętokradztwo. Jak można mając włosy, jakie zdarzają się raz na milion, sprofanować je czymś tak ordynarnym i wulgarnym jak tani rozjaśniacz?! "Blondes have more fun" - uzasadniła swoją decyzję.

Dalej kolejne wersje znęcania się na swoją najpiękniejsza ozdobą, z krótką przerwą na urodzenie dzieci ok. 30-tki. Wtedy można podziwiać ciemne, długie i niesamowicie gęste loki. Potem zaczęła siwieć, więc powróciła do grzechów młodości. Decyzja, aby owe siwienie pokazać światu była bardzo trudna i bolesna.

Z boku wyświetlają mi się miniaturki filmów innych kobiet na ten sam temat oraz o zaprzestaniu malowania się czy ubierania w niewygodne ciuchy z przyczyn estetycznych. Nawet mi się nie chce tego oglądać. Nigdy nie farbowałam włosów i dalej nie muszę, gdyż moja siwizna jest jeszcze mało widoczna. Malowałam się bardzo rzadko, nigdy tego nie polubiłam, a częste reakcje alergiczne były dobrym pretekstem aby zarzucić rzecz całkowicie. Ciuchy umiem uszyć sobie wygodne i estetyczne zarazem, jeśli oczywiście mi się chce, co ostatnio coraz rzadziej się zdarza.

Uświadamiam sobie, że nigdy nie żyłam w świecie, z którego moje rówieśniczki z takim trudem wychodzą. Zostało mi to oszczędzone wraz z małżeństwem, rodziną i karierą zawodową. 

Przypominam sobie moją mamę śpiącą na walkach, a potem co rano tapirującą włosy spryskując je obficie lakierem. Cienkie nylonowe pończochy noszone nawet w mrozy i plastikowy pas do nich oraz równie plastikowy biustonosz z fiszbinami. Buty zawsze za małe i zawsze na obcasach. Patrzyłam na to wszystko ze zgrozą i niezrozumieniem. Byłam pewna, że istnieje alternatywa, że można mieć piękną fryzurę bez katowania swoich włosów, że ciuchy, bielizna i obuwie nie muszą być torturą, aby wyglądać super...

Oczywiście, taka alternatywa istnieje, ale być może nie wysyła odpowiednio wyraźnych sygnałów w stronę płci przeciwnej? Być może jest odczytywana jako nonkonformizm, a przez to dyskwalifikuje na rynku pracy i matrymonialnym jednocześnie? Być może jest jedną z przyczyn odrzucenia, a zarazem zazdrości? Być może moja mama usiłowała mi to wszystko powiedzieć, a ja nie rozumiałam i nie chciałam słuchać?

Nie wspomniałam jeszcze o filmach opowiadających jak ich autorki stały się niewidzialne (prawdopodobnie dla mężczyzn). Też nie mój problem. Po pierwsze zbyt duża "widzialność" doświadczana w dzieciństwie i młodości (z racji ekstrawaganckiego koloru włosów) bardzo źle mi się kojarzy. Po drugie dalej jestem widzialna dla:

  • kobiet w każdym wieku z powodu stylu ubierania
  • zniewieściałych mężczyzn z tego samego powodu
  • niektórych moich rówieśników, którzy wciąż na mnie reagują jak na kobietę
  • mężczyzn, którzy mi zazdroszczą i mnie nienawidzą, bo robię coś, czego oni się boją (np. pływam wpław, lub łódką)
  • kobiet, które mi zazdroszczą i mnie nienawidzą z różnych powodów
Nie wymieniłam wszystkich kategorii "osób wciąż mnie widzących", ale zasadniczo widzialność częściej naraża na doświadczenia przykre (w tym bardzo przykre) niż przyjemne. Takie jest moje doświadczenie. Fakt, że z racji mocnej budowy ciała i skłonności do tycia nigdy robiłam za "piękność właściwą", więc coś mogło mnie ominąć... 


piątek, 4 września 2026

Od zazdrości do nienawiści, czyli cała prawda o strasznych dziadulach tego świata.

Wracając jeszcze do poprzedniego wpisu, uświadomiłam sobie właśnie, że straszny dziadulo obszczekujący mnie wczoraj przy ujściu Bystrzycy do Odry zupełnie nie jęczał, że rybek nie nałowi, a zadał sobie tyle trudu, żeby przytaszczyć krzesełko oraz wędki. (Nie wspomniał też o zakłóceniu spokoju, którego usilnie poszukiwał nad wodą). Na początku jęknął, że mu one wędki podepczę, ale potem - kiedy je ominęłam - temat zdechł i piszczał głównie o mojej rzekomej nieznajomości przepisów, a mimo to pływaniu łódką. 

Tu go bolało! Czysta zazdrość! Nie o "wtargnięcie na jego teren" mu chodziło, co jeszcze bym zrozumiała, gdyby był przestraszoną kobietą, a ja groźnym facetem, ale o mój zachwycający packraft i radość pływania nim. Tego mi żałował i z tego powodu mnie znienawidził widząc pierwszy raz w życiu na oczy.

Cóż, nieszczęsny dziadygo, nawet gdybym podarowała ci ten packraft ze szczodrości serduszka prawdopodobnie byś go nigdy nie użył ze strachu. Facet atakujący kobietę na 100% jest tchórzem, a gadka o przepisach miała owo tchórzostwo uzasadnić. Być może jeszcze bardziej zazdrościł mi "odwagi", tzn., że jest ona umieszczona w kobiecie, a nie w nim! Znaczy Pan Bóg się pomylił i świat jest niesprawiedliwy!

Pan Bóg tymczasem - w przeciwieństwie do ludzi - się najprawdopodobniej nie myli. Duch jego wieje tam, gdzie chce, a myśli jego nie są naszymi myślami. To samo dotyczy jego dróg.

O tych właśnie tajemniczych drogach chciałam dziś napisać, ale wczorajszy incydent nie dawał mi spokoju.

czwartek, 3 września 2026

O piekle kobiet i miejscowej kanalii

Płynę sobie dzisiaj moją łódeczką w dół rzeki Odry z zamiarem dotarcia do ujścia Widawy. Okazało się bowiem, że to, do czego dotarłam tydzień temu to kanał spływający z pól irygacyjnych. Dlatego taki zarośnięty i brudny!

To nie jest ujście Widawy tylko kanału irygacyjnego! (W głębi Odra)

Od niego jeszcze ponad pół godziny wiosłowania w stronę Brzegu Dolnego. Dopłynęłam, ale zdjęć nie zrobiłam. Moja komóra całkowicie nieprzydatna w słońcu - nic nie widzę. 

To też nie, a małe żabki skaczą po liściach (nie widać)

Co gorsza czuję ciśnienie na pęcherz, więc przepływam na druga stronę Odry i szukam miejsca, gdzie dałoby się wylądować. Są dwa - na jednym rozbite namioty, wędka, 3 osoby (Ukraińcy?) i pies, na drugim starszy facet łowi ryby. Grupa z namiotami dobrze nie rokuje, gdyż cieszy się, że ich pies mnie obszczekuje z brzegu.

Ten słup w głębi na lewym (od strony Wrocławia) brzegu Odry oznacza ujście Bystrzycy, które znajduje się prawie na przeciwko ujścia Widawy na prawym. (Nie widać na zdjęciu)

Zaczepiam więc wędkarza i pytam uprzejmie czy mogłabym koło niego wylądować. Odpowiada bardzo opryskliwie i odmownie wskazując kamienie i chaszcze jako alternatywę. Bez przekonania mówię, że tam się nie da i wpływam do ujścia Bystrzycy w nadziei znalezienia czegoś lepszego.  Nie znajduję, więc wracam i informując faceta, że po prosu muszę wyjść z łódki. Sądząc po objawach mogę się spodziewać ataku fizycznego, zagrodzenia drogi, popchnięcia lub nawet uderzenia. Nie zrażam się, więc facet poprzestaje na agresji słownej. 

Oto co usłyszałam:

  • nie znam przepisów prawnych, a według nich wolno mi pływać tylko 50 m od brzegu. (Nie wiem czy Odra ma tyle szerokości w tym miejscu, inne rzeki na pewno nie mają) Znaczy mam  startować z powietrza i wzlecieć na środku rzeki, aby dostać się na ląd.
  • zaraz wezwie na mnie policję, bo nie zachowuje odpowiedniej odległości od brzegu lądując
  • gówno go to obchodzi, że nie mogę wylądować gdzie indziej, mam wracać skąd wystartowałam (znaczy płynąć 3 godziny pod prąd)
  • zaraz mi - k....a - przypierdoli czy jakoś tam
  • nie ruszy dupy, żebym mogła przejść i opuścić to miejsce, mam łazić po chaszczach
  • baba (znaczy ja) powinna  wziąć szmatę, a nie pływać pontonem
Uważam za osobisty sukces, że w takich warunkach udało mi się sprawnie wylądować i to jeszcze suchą nogą. Prawdopodobnie, kiedy wyprostowałam się oparta o wiosło dziad uświadomił sobie, że jestem większa i dużo młodsza, więc ewentualna potyczka raczej nie będzie zwycięska. Powtarzałam spokojnie, że muszę wyjść z łódki, zachęcałam do uspokojenia się, ewentualnie pytałam czemu zachowuje się tak irracjonalnie zamiast mnie po prostu przepuścić, po czym zająć się swoim wędkowaniem.

Zważywszy, że ani razu nie dotknęłam nawet wędek, ani żyłek nadpobudliwego osobnika, jego reakcja była skrajnie nieproporcjonalna. Fakt, że jestem kobietą, w potrzebie i odzywam się uprzejmie w najmniejszym stopniu nie łagodził jego wściekłości. Incydent przepuszczenia łódki trwałby przypuszczalnie 2-3 minuty i nie miałby żadnego wpływu na obfitość połowu, a tak wydłużył się niepotrzebnie o wybuch emocji negatywnych godny dwulatka.

Właśnie uświadomiłam sobie pisząc te słowa, że dzisiejsza ewangelia była o powołaniu Piotra i synów Zebedeusza po wyjątkowo obfitym połowie ryb, takim, że łodzie się zanurzały. Poza tym jest pierwszy czwartek miesiąca i wiadoma centrala dostaje pierdolca i pewnie stąd ta przygoda. Teraz znaczy o 21 ukraińscy sąsiedzi walą młotem w ramach swojej chałupniczej produkcji...

Niezależnie od tego przypomniały mi się moje PRL-owskie doświadczenia z tego rodzaju typami. znacznie gorsze, bo byłam dziewczynką, albo młodą dziewczyną w najmniejszym stopniu nie gotową na tak irracjonalną wrogość ze strony starych mężczyzn.

Dziś więcej rozumiem, ale i tak poziom chamstwa i agresji mnie nieodmiennie zadziwia. Wyżej wspomniany dziad najpierw nie chciał przesunąć się ze swoim krzesłem z jedynej dróżki prowadzącej na wał, po czym wykrzykiwał, że może ma jeszcze mnie wnieść na górę. Rzecz o tyle absurdalna, że to ja niosłam łódkę i wiosło, a on miał się po prostu ruszyć o 50 cm. Po czym wystąpił z kwestią o szmacie, znaczy, że jest bardziej odpowiednia dla mnie niż ponton...

Tym się zdradził ze swoimi kompleksami. Rzecz ciekawa, bo przecież pływanie łódką nie jest związane z płcią chyba w żadnej kulturze... Pamiętam bardzo dobrze, że w bajce o koniku Garbusku Cud-dziewica, córka księżyca, pojawiła się płynąc łodzią i pięknie przy tym grając.

Nie wydaje mi się, by pływanie łodzią ujmowało Cud-dziewicy kobiecości, albo mogło zostać odczytane jako wtargnięcie na obszar zarezerwowany dla mężczyzn...

Na kultowej ilustracji Szancera proporcje dziewczyny do łodzi żaglowej są takie jak moje do packrafta, tylko, że muszę w nim siedzieć ze względu na cienkie na kilka milimetrów, miękkie dno. Oczywiście jestem ubrana w stylu nieco bardziej sportowym, no i muszę mieć kamizelkę ratunkową, bo na drogach wodnych - takich jak Odra - policja sprawdza to skrupulatnie.

Patrol policji minął mnie dwukrotnie, a nie dopatrzył się w moim zachowaniu naruszenia jakichkolwiek przepisów. Poruszam się po prawej stronie, nie wypływam na środek, żeby nie narażać się na kolizję z jednostkami o większej wyporności i napędzie motorowym... Całe to pieprzenie strasznego dziadula o przepisach było oczywiście wzięte z dupy....

Myślę, że niektórych ludzi, zwłaszcza mężczyzn, bardzo denerwuje fakt, że kobieta coś robi dużo lepiej od nich, nawet jeśli nie jest to czynność tradycyjnie męska. Pływanie wpław, ani łódką nie jest przypisane do żadnej płci. Niektórzy ludzie po prostu boją się wody, a inni nie. W Polsce przytłaczająca większość należy do tej pierwszej kategorii. Dlatego też ktoś taki jak ja, kto boi się wszystkiego z wyjątkiem wody jest na kursie kolizyjnym z zakompleksionymi dziadami szukającymi okazji, żeby odegrać się za swoje nieudacznictwo na kobiecie (albo jeszcze lepiej dziewczynce).

To jest prawdziwe piekło kobiet, którym feministki z jakichś powodów się zupełnie nie interesują. Temat zamierzam rozwinąć w kolejnym wpisie, bo trochę mi się uzbierało (refleksji)...


niedziela, 23 sierpnia 2026

O fałszywych pragnieniach

Dalej brnąc w temat spełniania się  (lub nie) pragnień, trzeba uczciwie powiedzieć, że istnieją i takie, których wcale nie pragniemy, choć je deklarujemy. Weźmy na przykład pragnienie miłości. Załóżmy, że ktoś coś takiego wyraża, ale co przez to rozumie? Małżeństwo? Rodzinę? Czy to aby to samo? Śmiem twierdzić, że nie. A w każdym razie nie zawsze.

Tak sformułowane pragnienie raczej sugeruje, deficyt, a do małżeństwa/zakładania rodziny potrzebny jest nadmiar miłości, gdyż będzie się w nim głównym dawcą, a nie biorcą. Trochę jak z pracą nauczyciela - tylko dajesz, a nic nie dostajesz w zamian (poza pensją i ubezpieczeniem oczywiście). Jeśli cierpisz na deficyt emocjonalny, wykończy cię w krótkim czasie.

Można latami truć się brakiem partnera do założenia rodziny tak naprawdę wcale nie pragnąc go znaleźć. Miłość można sobie przepięknie wyobrazić, ale to wyobrażenie nie ma nic wspólnego z realnym małżeństwem, nawet względnie dobrym.

Podobnie rzecz ma się z pracą/ karierą. Wiadomo, że trzeba jakoś zarabiać na życie, lepiej więcej niż mniej. Lepiej wykonywać zawód prestiżowy niż pogardzany, raczej bliski zainteresowań i kompetencjom, a już najlepiej byłoby kochać swoją pracę. Wszystko to bardzo pięknie, ale to nie jest żadne pragnienie, tylko uznanie konieczności.

Być może prawdziwe pragnienie jest zupełnie inne. Może to brak konieczności zatrudniania się gdziekolwiek, brak przymusu zarabiania, wolność od tego. A może taka kwestia w ogóle nie ma wstępu do krainy pragnień/marzeń?

Ktoś kiedyś przytomnie zauważył, że Bóg odpowiada na to, czego naprawdę pragniemy, a nie na to, o co się modlimy. Coś chyba w tym jest.

sobota, 22 sierpnia 2026

Jeszcze o spełnianiu się marzeń i Woli Bożej

W poprzednim wpisie zapomniałam o najważniejszym! Nasze pragnienia mogą się spełnić tylko, jeśli są zgodne z Wolą Bożą (w ujęciu chrześcijańskim) lub naszym "wyższym duchowym ja" (w wersji psychologii Junga). Mam wrażenie, że chodzi dokładnie o to samo.

Ergo pływanie packraftem po Martwej Dziwnie jest zgodne z Wolą Bożą/wyższym duchowym ja, a np. założenie rodziny, kariera czy własne mieszkanie już nie!

Przypominam sobie warsztaty psychologiczne o osiąganiu celów, w których brałam udział w okolicach trzydziestki (przed trzydziestką nawet). Pamiętam, że mieliśmy skupić się na tym co chcemy osiągnąć i w jakim czasie, a nie zaprzątać sobie głowy jak ma się to stać. 

Dowiedzieliśmy się, że realizacja zajmuje zazwyczaj więcej czasu niż zakładamy, natomiast sposób dochodzenia do celu jest nam ukazywany stopniowo tzn. zaczynamy znając tylko pierwszy krok. Jeśli go zrobimy ujawnia się następny itd. 

Nie pamiętam od czego zależało ujawnianie się kolejnych etapów. Być może częste i w miarę szczegółowe wizualizacje miały odgrywać jakąś rolę. 

Często wizualizowałam sobie moją rodzinę, a konkretnie dzieci (zawsze jako młodych dorosłych). Miało ich być czworo - dwóch synów i dwie córki. Najwyraźniej widziałam najmłodszą z nich. Ta szczupła dziewczyna lat ok.18 o bardzo jasnej skórze, wielkich szarych oczach i bujnych ciemnorudych włosach była mi z jakichś powodów najbliższa. Teraz brzmi to raczej jak bohaterka książki dla dziewcząt - wypisz wymaluj Ania na uniwersytecie Lucy Maud Montgomery. 

Nic z tego się nie stało ciałem, gdyż - jak wyznał prowadzący - możemy wymyślać sobie dowolne cele, ale jeśli nie są zgodne z naszym wyższym duchowym ja (czyt. Wolą Bożą), to nie zrealizujemy ich choćbyśmy pękli. To akurat była święta prawda! Być może tylko to jedno zdanie z całych warsztatów (płatnych zresztą).

Wracając do marzenia spełnionego tzn. pływania packraftem po Martwej Dziwnie rzecz wyglądała tak:

  • patrzyłam na jej czystą wodę  i pomyślałam, że cudownie byłoby pływać po niej jakąś niewielką łódką i obserwować życie zwierząt i roślin
  • być może zdarzyło się to kilka razy tzn. ilekroć byłam na wakacjach w Międzywodziu
  • nigdy nie ustawiłam sobie tego jako swój cel
  • poza pobytami nad morzem nie poświęciłam ani pół myśli
  • być może kiedyś zwizualizowałam sobie to spontanicznie

Tymczasem przez te ok. 10 lat wymyślono odpowiednie łódeczki, tej wiosny weszłam w posiadanie jednej z nich i wzięłam ją na tegoroczny wakacyjny wyjazd i bęc - życzenie spełnione. 


Być może usłyszała je jakaś złota rybka. Po namyśle nawet ją sobie przypominam. Była mała, zielona i dotknęła pyszczkiem mojej ręki, a potem odpłynęła w głąb jeziora. Pamiętam też młodego zaskrońca pływającego przy brzegu w charakterystyczny dla węży sposób. To musieli być posłańcy mojego wyższego duchowego ja!

Co ciekawe, kiedy pływałam po jeziorze tego roku, żadnych żywych stworzeń, oprócz nielicznych kaczek krzyżówek, nie widziałam! Tymczasem w naszej poczciwej Oławie, oprócz wielu gatunków ptaków, można spotkać nawet bobry!