Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ewengelia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ewengelia. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 listopada 2026

O Bachu i nihilizmie

Powtarzam sobie niemiecki, bo tak się mi uwstecznił, że nie rozumiem serialu kryminalnego - z jezuitą z Watykanu w charakterze detektywa - dostępnego na YouTube. Nigdy nie władałam tym językiem tak swobodnie jak angielskim, ale byłam w stanie czytać, praktycznie bez słownika, literaturę, w tym fachową z dziedziny historii sztuki, co było bardzo przydatne na studiach. Teraz nawet to mnie męczy, nie wspominając już o rozumieniu ze słuchu filmów i programów publicystycznych.

Siedzę więc sobie w niedzielę w kościele i nagle z otchłani niepamięci wypływają na powierzchnię słowa:

"Ich folge dir gleichfalls mit freudigen Schritten

und lasse dich nicht, mein Leben, mein Licht...."

Uświadamiam sobie, że to słowa z arii Pasji wg św. Jana Bacha, utworu słuchanego przeze mnie kiedyś prawie codziennie. Wracając usiłuję sobie przypomnieć jakieś namiary na ulubione wykonanie. Wreszcie znajduję! Bach Collegium Japan pod dyrekcją Masaaki Suzuki https://youtu.be/SiKgrevzT-g

Wyżej wspomniana arię śpiewa Midori Suzuki i ku mojemu zaskoczeniu w jej wersji brzmi ona:

"Ich folge dir gleichfalls mein Hailand mit Freuden

und lasse dich nicht mein Hailand mein Licht..."

Czyli słowa jeszcze bardziej "pobożne" "Podążam za tobą, mój Zbawicielu z radością", a nie tylko "Podążam za tobą radosnymi kroki", a drugiej linijce "i nie opuszczam cię, mój Zbawicielu, moje światło" zamiast "moje życie, moje światło" jak zapamiętałam z innych wersji (np. tej https://youtu.be/xm23ve-T_5w ).

Ewangelia św. Jana, zapisana w Iw. n.e. w Palestynie, stała się inspiracją dla monumentalnego dzieła Jana Sebastiana Bacha na początku XVIII w. w Niemczech, a 300 lat później ma moc przemawiać do ludzi wszystkich pokoleń, języków i kultur, którzy nie poprzestają na odbiorze, ale sami ów utwór interpretują mimo wszystkich różnic, co więcej robią to świetnie! To się nazywa sztuka prawdziwie wielka. Chrześcijaństwo było przez wieki inspiracją dla tak wspaniałej muzyki, a także, architektury, malarstwa i rzeźby.

W którymś momencie źródło wyschło. Długo by o tym dlaczego się tak stało. Ciągle wprawdzie możemy korzystać ze spuścizny poprzednich pokoleń oraz indywidualnie "podążać za naszym Zbawicielem z radością", ale przestrzeń wspólna została zainfekowana czymś wręcz przeciwnym.

Opowiadała mi znajoma, poruszona do głębi obrzydliwymi dekoracjami halloweenowymi w pewnej szkole podstawowej, że to Rada Rodziców je zorganizowała. Wystąpiła do dyrektorki - która mimo swojej "postępowości" miała opory - z żądaniem czegoś należycie demoniczno-wampirycznego i dopięła swego. Młodsze dzieci bały się i płakały, wiec dyrektorka musiała prosić rodziców o usunięcie co bardziej przerażających eksponatów, ale mimo tych drobnych przeszkód projekt jest realizowany od trzech lat "z powodzeniem".

Rafał Ziemkiewicz próbuje wyjaśnić skąd bierze się w młodym pokoleniu nihilizm przejawiający się np. w irracjonalnych aktach przemocy https://youtu.be/nWg98hSqSA0  upatrując początku zjawiska w tzw. panświnizmie okolic transformacji ustrojowej oraz działalności fajnopolackich "elit intelektualnych" oraz ośrodków typu GW czy TVN. Zgadzam się z nim w pełni, ale brak mi w tej analizie komponentu duchowego. 

Jeśli jakaś społeczność przestaje - jako wspólnota - oddawać cześć prawdziwemu Bogu, to nie staje się neutralna światopoglądowo, tylko otwiera się na rzeczywistość demoniczną, niestety.