O czynniku duchowym (w związku z aktami irracjonalnej przemocy)

 We wczorajszym wpisie zwróciłam uwagę na obraz w tle autoportretu Magdy Oksińskiej:

To parafraza Lekcji anatomii doktora Tulpa Rembrandta. Założyłam, że to artystka sama tej "reinterpretacji" w swoim autoportrecie dokonała jako virtue signalling. Po namyśle dopuszczam, że taki obraz mógł rzeczywiście znajdować się w pracowni, w której malowała.

Niezależnie od tego, czy sekcja zwłok młodej kobiety została namalowana przez Magdę i świadomie umieszczona w swoim autoportrecie, czy też znalazła się tam przypadkiem i została zarejestrowana "mimowolnie", jak inne elementy wnętrza, to po jej tragicznej śmierci nabiera zupełnie nowego znaczenia - zapowiada rychły koniec młodej artystki.

Opowiadała mi kuzynka o zjawisku "przepowiadania" przyszłości osób, których portrety malowała, poprzez elementy tła, umieszczone tam pod wpływem jakiegoś impulsu. Nie tylko przyszłości zresztą, czasem były to "diagnozy" poważnych chorób. Takie opowieści wydawały mi się to dość nawiedzone, ale nie odrzucam ze szczętem ich prawdziwości. Twórczość jest do pewnego stopnia tajemniczym procesem, w którym poza świadomością dochodzą do głosu inne siły. Zasadniczo większa wrażliwość i dobrze rozwinięta intuicja daje jakiś wgląd w obszary rzeczywistości, do których inni nie mają dostępu. Z drugiej strony może towarzyszyć jej psychiczna kruchość czy też niestabilność.

Marzec 2024. Wystawa Magdy Oksińskiej pt Acne Vulgaris. Po prawej na pierwszym planie jej brat, Michał. Dziwnie się to teraz ogląda, bo nic w tym chłopaku nie zapowiada nieszczęścia

Jednostki bardziej wrażliwe mniej przystosowane narażone są też na niebezpieczeństwa natury duchowej. Piszę o tym myśląc o Michale, bracie Magdy. W relacji babci to taki dobry chłopak, który wozi ją do szpitala na zabiegi i  "jest bardzo za matką", naprawia sąsiadce lampkę i mówi dzień dobry (choć nie zawsze i nie wszystkim). Nie neguję, że to część prawdy o nim. Jest jeszcze fascynacja bronią zaszczepiona przez ojca, który z kolei odziedziczył ją po dziadku milicjancie (bo chyba nie policjancie?)

Doszła właśnie do mnie informacja o znalezieniu w jego samochodzie tłumika, co miałoby potwierdzać podejrzenie, że jest mordercą swojej rodziny. Tylko, że taki tłumik jedynie zmniejsza huk wystrzału o 20-30 dB  znaczy z 140- 175dB do 125-145dB, czyli nadal powyżej progu bólu, który wynosi 120dB. Wszyscy dostali po dwie kulki w głowę, a koty po jednej, razem 8 wystrzałów i żadna z ofiar się nie obudziła, ani żaden z sąsiadów nic nie usłyszał! No błagam!

Badania psychiatryczne podobno nic podejrzanego nie wykryły. Chłopak miał być całkowicie zdrowy psychicznie, kiedy wydawano mu pozwolenie na broń. Może rzeczywiście był, ale zdrowym psychopatą, co z kolei nie pasuje do wizerunku wyłaniającego się z relacji kolegów ze szkoły i znajomych.

Nikomu nie wypada zastanawiać się nad czynnikiem duchowym, znaczy regularnym opętaniem. Moim zdaniem nie można go wykluczyć. Tego rodzaju przypadki istnieją i zdarzają się coraz częściej w miarę jak chrześcijaństwo jest rugowane z życia społecznego i przestrzeni wspólnej. Pomyślałam sobie o tym patrząc na halloweenowe dekoracje w witrynach sklepów na Świdnickiej. Trupie czachy, szkielety i takie tam inne przyjemnostki wyglądają teraz jak ponura drwina z tragedii w Krakowie.

Po co umieszczać takie paskudztwa w przestrzeni publicznej, po co infekować czymś takim wyobraźnie dzieci od przedszkola? 

W piątek 29.10.po południu miałam wizytę dzieciąteczek poprzebieranych za czarownice i diabły w asyście dorosłych kobiet. Wykrzyknęły radośnie "cukierek lub psikus!" na co ja z kamiennym obliczem "co to ma być, kim właściwie jesteście i kto was wpuścił?" Po raz kolejny zostałam złym człowiekiem! W przeciwieństwie do dobrych diabełków, wampirków i małych wiedźm oczywiście!

Ciągle mam w pamięci satanistyczne sabaty pod pałacem prezydenckim po katastrofie smoleńskiej, bluźniercze demonstracje LGBT, ohydne czarne marsze zwolenników aborcji i ich reakcje na plakaty z dzieckiem w łonie matki, parodie kolęd śpiewane na protestach totalnej opozycji za czasów rządów ZP, aresztowanie księdza Olszewskiego w Wielki Czwartek, rewizję w klasztorze dominikanów przed wigilią, a teraz przejęcie TK tuż przed dniem Wszystkich Świętych. Ta władza ma satanistyczny komponent, być może wniesiony przez Stare Kiejkuty (lub Nowa Lewicę), dlatego możemy spodziewać się dalszych incydentów - typu ataki nożowników w szkołach lub strzelaniny na reprezentacyjnych placach naszych miast - towarzyszących aktom zdrady, bezprawia i przemocy w polityce.

P.S.

Żeby była absolutna jasność za najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie zamachu w Krakowie uważam:

1) operację służb

potem długo, długo nic

2) opętanie (+ wsparcie służb)

3) akcję zaburzonego samotnego wilka bez wsparcia służb

O Magdzie Oksińskiej i jej malarstwie

Znalazłam coś takiego na platformie X. Niejaki Pavko Krajka napisał o Magdzie Oksińskiej po jej tragicznej śmierci:

"Magdalena Oksińska, 21 lat, osoba queer, była absolutnie utalentowaną malarką, fotografką, poetką i pisarką. Jej śmierć, to wielka strata krakowskiej, polskiej, europejskiej i queer kultury.  

7 listopada 2026r. w swoim rodzinnym mieszkaniu, wraz ze swoimi Rodzicami, została brutalnie zamordowana przez swojego brata, który później sterroryzował tysiące mieszkańców i turystów w Krakowie, mordując kolejne 6 osób i raniąc 15.

Ultra prawicowy nacjonalista wobec sztuki głęboko inkluzywnej wrażliwości, queerowej nieheteronormatywnej odwagi, dociekliwego zwierciadła codzienności i samodzielnej obserwacji życiowego doświadczania. 

Magda już w VI klasie szkoły podstawowej napisała wiersz: [Byłam tam] 

Byłam tam... Gdzie panuje różnokształtna zieleń W nieśmiałych odcieniach seledynu I głębokiego szmaragdu. Podążając meandrami ścieżki, Dotarłam tam... Gdzie czas i wiatr zgarbiły wierzbę, Jaśmin częstował swą wonią, A winobluszcz plątał się leniwie. Spotkałam tam... Młode i zadziorne berberysy Kpiące sobie z opasłej gąsienicy I jej bezradnych prób Zdobycia szczytu źdźbła trawy. Chciałam je skarcić Za drwiny z pąka, Który zakwitnie motylem, Lecz spłoszył mnie wierny sługa nocy – zmierzch, Który wilgocią rosy zaczął Zacierać ślady dnia 

Jeszcze wcześniej, Magda, w wieku 11 lat, będąc w IV klasie, odniosła sukces na Międzynarodowym Konkursie Literackiej Twórczości Dzieci i Młodzieży im. Wandy Chotomskiej w Słupsku. 

Jej opowiadanie pt 'Spełnione Marzenie' znalazło się wśród nagrodzonych i wyróżnionych tekstów wydanych w oficjalnym pokonkursowym zbiorku zatytułowanym 'Krzyk pióra'. Fabuła w Jej opowiadaniu ukazuje emocje młodej sportsmenki tuż po perfekcyjnie wykonanym programie na lodzie oraz radosne oczekiwanie na werdykt jury. Zdjęcie z fragmentem treści załączone jest do ilustracji wspierających post. 

Warto dodać, że Magda jako niezwykle wszechstronnie utalentowana osoba w wieku 13 lat zdobyła również nagrodę główną w XI Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym „Malowane poezją” za interpretację plastyczną utworu „Reduta Ordona”. 

W 2024 roku, w wieku 19 lat, była stypendystką Starosty Powiatu Ostrowieckiego w kategorii artystycznej. 

Swoje prace z sukcesem ujawniała na wystawach autorskich, na wystawach zbiorowych, w galeriach prywatnych, poprzez które również odnosiła komercyjny sukces sprzedaży. Magdalena uosabiała czyste wyrażanie życia."

Ten tekst składa się z kilku ważnych informacji, ocen oraz lewackiego bełkotu, którego najbardziej ewidentny przykład podkreśliłam. Skontrastowanie Magdy i jej brata wydaje mi wyjątkowo głupie i nieuczciwe. Był on zapewne - sądząc z relacji dostępnych w Internecie -równie wrażliwym i zdolnym człowiekiem, tyle, że poszedł inną ścieżką i w coś paskudnego wdepnął (albo zwariował). Nie zamierzam się tym tutaj zajmować, tylko malarstwem Magdy.

To duże płótno (100 x 130cm) jest świadectwem rzeczywistego talentu plastycznego. Autoportret sprawnie malowany w konwencji realistycznej. Ręka z pędzlem na pierwszym planie wydaje się za duża, ale wynika to z faktu, że jest najbliżej widza. (Czyżby autorka pomogła sobie aparatem fotograficznym? Pozowanie i malowanie jednocześnie jest męczące!) Drugi plan ciekawie rozwiązany - zarówno przestrzeń jak i kolor, ale tutaj właśnie czeka niespodzianka w postaci częściowo widocznego obrazu parafrazującego Lekcję anatomii doktora Tulpa Rembrandta. Zwłoki mężczyzny z oryginału zastąpiono ciałem młodej kobiety. W ten sprytny sposób autorka puszcza oko do postępowego odbiorcy, usprawiedliwia swój niemodny realizm sygnalizując trendy feminizm.

Być może właśnie ta taktyka zapewniła jej wczesny sukces i dostanie się na krakowską ASP. Magda bowiem miała wystawę indywidualną jeszcze w liceum, w marcu 2024 w Czwartym wymiarze w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Zarówno krótki film z wernisażu jak i same prace można znaleźć w Internecie. Występują tam rodzice robiący bardzo dobre wrażenie i sama Magda wypowiadająca się dość zgrabnie jak na tak młodą osobę. Dowiadujemy się przy okazji, ze talent plastyczny zawdzięcza mamie.

Jakich obrazów spodziewałbyś się po wrażliwej 19-latce drogi czytelniku? Założę się, ze nie takich:

Ten na przykład, choć malowany sprawnie nie jest szczególnie wyrafinowny plastycznie. Nie musi, jego głównym walorem jest temat! Wdzięczny, nieprawdaż? Wypada pogratulować autorce tak skąpego krwawienia, że podczas okresu mogła chodzić w spodniach! Raczej musiała zrobić zdjęcie, bo przecież nie malowała tego siedząc na kiblu z opuszczonymi majtkami.

Szczerze mówiąc nie wiem co to jest. Bielizna w paski? Niemniej kolorystycznie się broni...

Bardzo słaba reprodukcja, więc nie umiem ustalić czy to zaśmiecona podłoga czy biurko. Nie jestem też w stanie zidentyfikować czerwonego przedmiotu w centrum kompozycji. Jak rozumiem to współczesna martwa natura w przypadkowym fragmencie pokoju nastolatki, dobrze oddająca jego nastrój ogólny, że się tak wyrażę.

Realizm na pierwszym planie przechodzi w symbolizm na drugim. Przesłanie dla mnie niejasne z powodu zbyt wielu szczegółów, ale kompozycja ciekawa

A tu tytułowa Acne Vulgaris w rozkwicie, na twarzy Magdy, kontrastująca z poszminkowanymi ustami dziewczyny obwiedzionymi ciemniejszą konturówką. Wygląda na mocno powiększone zdjęcie.

Tematem wystawy- jak łatwo zgadnąć - było dojrzewanie. Realizacja dla mnie osobiście miejscami odrzucająca, ale nie sposób dziewczynie odmówić talentu, oryginalności i sprytu.

Raczej dobrze rozpoznała, że takie potraktowanie przedmiotu zapewni jej zainteresowanie i dobre recenzje. Nadal jednak jest dla mnie tajemnicą jak dostała się na ASP, bo wiem, że "kandydaci już ukształtowani artystyczne" są zazwyczaj odrzucani na etapie teczek. Osoba z dorobkiem pozwalającym na organizację wystawy indywidualnej zdecydowanie ukształtowana artystycznie już jest!

Rodzice na filmie z wernisażu dumni z córki i uśmiechnięci od ucha do ucha. Bardzo budujący obrazek. Można by sobie przecież wyobrazić, że pokolenie 50-latków nie pozna się na przedstawieniu pokrwawionej podpaski, a ci nie mają żadnych problemów. Prawdopodobnie z miłości!

Bardzo to wszystko wydaje się smutne z perspektywy ich tragicznej śmierci. Nie jestem przekonana, że zginęli z ręki syna i brata. Nie wydaje mi się to możliwe ani technicznie, ani psychologicznie. W tym mieszkaniu ktoś zabił także dwa koty. I one też spokojnie czekały na śmierć? Zwinne zwierzęta z rozwiniętym instynktem samozachowawczym?

Nastoletni chłopiec jako ideał urody kobiecej

Poświęciłam temu tematowi już wiele miejsca na tym blogu, a artykuł "Śmierć i dziewczyna" (opublikowany gdzieś na początku, chyba w 2010r.) jest najczęściej wybieranym wpisem. Dotyczy wylansowanego przez homoseksualnych projektantów "ideału urody kobiecej" jako narzędzia opresji kobiet. Przy innej okazji opublikowałam ten rysunek przedstawiający 1)prawdziwy przedmiot ich pożądania - nastoletniego chłopca 2) chłopca zastępczego, czyli zagłodzoną modelkę o nietypowej budowie

Łączy ich wysoki wzrost, chudość i długość kończyn. Dla chłopca to faza przejściowa, za kilka lat stanie się mężczyzną, nabierze masy, wyrośnie mu broda (jeśli nie będzie się golić), jego atrakcyjność dla homoseksualistów mocno się zmniejszy, natomiast dla kobiet znacząco wzrośnie, jeśli oczywiście rozwojowi fizycznemu będzie towarzyszyć osiągnięcie dojrzałości psychicznej. Natomiast chuda modelka zwiędnie przedwcześnie. W  tak wynędzniałym stanie będzie jej bardzo trudno zajść w ciążę. Jednak dalej będzie obnosić po mediach swoją chudość jako jedyny tytuł do chwały, jak to czyni pewna rodzima celebrytka, i kompromitować się wypowiedziami na tematy, o których nie ma pojęcia.

Dla porównania Adam i Ewa Tycjana. Bardzo dobrze pokazana różnica stosunku masy mięśniowej do tkanki tłuszczowej w ciele dorosłego mężczyzny i dorosłej kobiety. U Adama mięsnie i ścięgna widoczne tuż po skórą, można je nazwać i policzyć. U Ewy - niewiasty mocnej budowy - mięśnie szczelnie opakowane tkanką tłuszczową, nieco wyraźniej widać je dopiero w ruchu jak np. biceps na wyciągniętym ramieniu. 

Odmienność budowy ciała mężczyzny i kobiety jest nie tylko powodem wzajemnej atrakcyjności, ale też niewyczerpanym  źródłem natchnienia artystów przez wieki sztuki europejskiej. Ciało kobiety jest przedstawiane takie jakie jest, idealizacji może ewentualnie podlegać twarz i kolor skóry (im bielszy tym lepszy). 

Porwanie córek Leukippa Rubensa

Danae Rembrandta

Wenus Anadyomene Tycjana

Wenus i organista Tycjana

Sąd Parysa Rubensa

Batszeba Rembrandta

Wenus z Urbino Tycjana

Wenus z lustrem Velasqueza

Portret Heleny Fourment w futrze Rubensa

Akt siedzący Modiglianiego

Lady Godiva Wojciecha Kossaka

Olimpia Maneta

Narodziny Wenus Cabanela

Trzy gracje Rubensa

Kapiące się Cezanne'a

Kąpiąca się Renoira

Wenus knidyjska Praksytelesa

Co łączy te wszystkie kobiety z różnych epok? Żadna z nich nie jest chuda, choć krytycy zarzucali to modelce Eduarda Maneta !!! Jeżeli jeszcze uświadomimy sobie, że obiektyw aparatu fotograficznego dodaje ok. 10-20 kg, to te panie na zdjęciu byłyby o wiele pulchniejsze. Ktoś może mi zarzucić stronniczość w doborze materiału i nadreprezentację niewiast o pełnych kształtach. Fakt, że zbytnio się nie przyłożyłam wybierając przykłady z wikipedii (z ostrożności procesowej) i to takie, co do których mam pewność, że pozowały konkretne osoby.

Do Wenus knidyjskiej pozowała Praksytelesowi, jego kochanka, słynna z urody hetera Fryne. Ideałem urody w tym społeczeństwie  - najbardziej homoseksualnym w dziejach - i najczęstszym tematem rzeźby był atletyczny młodzieniec. Jednak ciało Fryne jako Wenus zachowało w wersji Praksytelesa całą swoją kobiecą specyfikę - wystarczy rzut oka na jej nogi z charakterystycznymi kolanami. Podobnie w pozostałych przypadkach do każdej kolejnej Wenus, Danae czy Betszeby pozowała ulubiona modelka, żona lub kochanka, której ciało artysta przedstawia z upodobaniem, nie szczędząc charakterystycznych szczegółów (czasem nawet rozmnaża to ciało na dwie lub trzy postacie jeśli tego wymaga temat).

Co z tego wynika? Nic szczególnie odkrywczego:

• Po pierwsze ciało kobiety jest/powinno być atrakcyjne dla normalnego mężczyzny takie jakie jest (bez operacji  plastycznych, głodzenia się i wielogodzinnych treningów na siłowni)
• Po drugie kobiety mają różną budowę i różne uwarunkowania genetyczne i żadne głodzenie się ani wielogodzinne treningi tego nie zmienią
• Po trzecie wszystkie kobiety mają piersi, talię i biodra, choć ich rozmiar może się znacząco różnić, Włosy na głowie zachowują do śmierci, rysy twarzy mają subtelniejsze niż mężczyźni i cieńszą delikatniejszą skórę. Proporcja tkanki tłuszczowej do masy mięśniowej u kobiety jest inna niż u mężczyzny czy się komuś to podoba czy nie.
• Po czwarte i najważniejsze ŻADNA, podkreślam ŻADNA kobieta nie wygląda, ani tym bardziej nie powinna wyglądać jak nastoletni młodzieniec!!! Jej ciało jest zaprojektowane do innych celów!!!

Moda damska powinna więc ową specyfikę kobiecej sylwetki uwzględniać, a nawet podkreślać, co bardzo dobrze ukazują stroje ludowe lub historyczne: 

Courbet, Śpiąca prządka

Auguste Renoir, Parasolki

Fragonard, Czytająca dziewczyna

Elisabeth Vigee Lebrun, Autoportret

Tycjan, Portret Lawinii

Tycjan, La Schiavona

Vermeer, Mleczarka

Ingres, Księżna d'Haussonville

Goya, Mleczarka

Orazio Gentileschi, Grająca na lutni

Auguste Ingres, Panna Riviere

David, Portret Madame de Verminac

Nie powiem chyba nic szczególnie kontrowersyjnego twierdząc, że kobiety w tych strojach z różnych epok niezależnie od wieku i stanu wyglądają znacznie korzystniej niż współczesne w obcisłych jak rajtuzy spodniach i krótkiej górze. Tego rodzaju strój nosili mężczyźni i młodzieńcy w średniowieczu. 

Współczesna popkultura usilnie obrzydza nam nie tylko nasze ciała, ale i twarze, które jak się dowiadujemy z mediów nie są wystarczająco dobre takie, jakie są. Nawet piękne i młode dziewczyny powlekają się grubą warstwą kosmetyków pod którą ginie cała ich świeżość, urok młodości indywidualny charakter i koloryt. Zamiast tego noszą maskę popkulturowej karykatury piękna, tak chętnie imitowanej przez transwestytów, twarz kokoty w poszukiwaniu klientów.

Jakkolwiek nie jestem wrogiem dyskretnego makijażu, mój gwałtowny sprzeciw budzi obowiązek codziennego tapetowania się pod groźbą uznania za "zaniedbaną" lub wręcz "brzydką". Osoby o jasnej pigmentacji nie mają czarnych rzęs ani brwi, ich usta też na ogół raczej są różowe niż czerwone. Takie twarze potraktowane czarnym tuszem, kolorowymi cieniami i czerwoną szminką, o grubej warstwie podkładu nie wspominając, wyglądają po prostu groteskowo

Makijaż, moim zdaniem, powinien wydobywać umiejętnie walory wrodzonego kolorytu, pozostając niewidoczny dla oka:

Oblubienica Dante Gabriela Rossetti'ego

Portret kobiety Roberta Campin

Portret młodej dziewczyny Petrusa Christusa

Portret Giovanny degli Albizzi Tornabuoni, Domenico Ghirlandaio

Dziewczyna z kolczykiem Rembrandta

Tycjan. Izabela d'Este

Guido Reni, Portret matki artysty

Madonna z dzieciątkiem i Janem Chrzcicielem Rafaela

Subtelna twarz kobiety bez makijażu jest nie do podrobienia przez pogubionych mężczyzn.  Młoda i świeża, kojarzy się z czystością, a poza tym bez unifikującej warstwy pudru, tuszu i szminki jej indywidualne cechy są lepiej widoczne. Nic na to nie poradzę, ale wypacykowanych kobiet z kreskami na powiekach i sztucznymi rzęsami drapiącymi przeciwległą ścianę nie jestem w stanie traktować poważnie, no może z wyjątkiem sytuacji kiedy takiego makijażu wymaga ich praca np. w teatrze, operze lub operetce. Wymalowana nastolatka albo dziecko kojarzy mi się jednoznacznie koszmarnie. Pomijając aspekt estetyczny zagadnienia, jest to wysyłanie sygnału wabiącego i tak też jest odbierane przez adresatów. 

Dlaczego twarz mężczyzny jest wystarczająco dobra taka jaka jest (nawet  niezbyt przystojna), a kobieta ma wręcz obowiązek się pacykować? Dlaczego musi maskować swoją indywidualną urodę poddając się narzuconemu ideałowi "piękna". Dlaczego swoją świeżość i czystość ma zasłaniać maską wulgarnej kokoty?

Na koniec najwspanialsza ozdoba kobiety - włosy. Jednym z najbardziej traumatycznych doświadczeń mojego dzieciństwa było obcięcie włosów. Mój ojciec doszedł do wniosku, że to moje niesforne loki wchodząc do oczu powodują zeza. W tajemnicy przed mamą i nie pytając mnie o zgodę zaprowadził  do fryzjera i kazał krótko ostrzyc. Mama nie odzywała się do niego przez tydzień, a ja nie będąc w stanie znieść swojego odbicia w lustrze cały czas chodziłam po domu w welonie zrobionym z ręcznika lub halki.

Pod wpływem tego doświadczenia ukształtował się mój indywidualny ideał kobiecej urody. Kryterium piękna było zasadniczo jedno - długość włosów. Szpetna niewiasta z długimi włosami była milsza mojemu oku niż piękna, ale krótko ostrzyżona.

Gdybym znała w dzieciństwie ten obraz mój ideał w wymarzonej stylizacji wyglądałby tak:

Lady Godiva Edmunda Blair Leightona

No ewentualnie tak:

Blair Leighton, Akolada 

Jakby na to nie patrzeć długie włosy dają nieskończenie więcej możliwości ciekawych fryzur niż krótkie, co zresztą widać na wszystkich poprzednich reprodukcjach. Naturalny ich kolor jest najlepiej dopasowany do odcienia cery i oczu, co zapewnia wygląd optymalny dla konkretnej osoby. Może być nie rzucający się w oczy, ale jest oryginalny i nie do podrobienia. Farbowanie włosów, trwała i inne barbarzyństwa niszczą je w sposób nieodwracalny, stąd spora ilość łysych lub prawie łysych starszych pań w dzisiejszych czasach.

Po co właściwie piszę po raz kolejny o tym wszystkim? Dlatego, że nie mogę patrzeć jak niszczy się poczucie własnej wartości kobiet w imię ich "wyzwalania", jak nieskończenie bardziej opresyjne są wymagania wobec współczesnej kobiety, niż były kiedykolwiek w przeszłości, jak bardzo znienawidzona jest kobiecość i jak rośnie z dnia na dzień liczba jej wrogów...

Na szczęście mamy jeszcze sztukę, która zachwyca się kobietą, nie jakąś idealną i specjalnie spreparowaną, tylko normalną osobą ludzka, która zgodziła się pozować konkretnemu artyście. Jakkolwiek różne były upodobania indywidualne artystów i mody w określonych epokach, myślę że każda z nas ma sporą szansę się odnaleźć się w jakiejś Wenus, Danae, Betszebie, Florze czy innej Lady Godivie. Mam na myśli oczywiście typ fizyczny. 

Mi samej najbliżej jest do modelek Tycjana - mocna budowa ciała, jasna pigmentacja i włosy rudo-blond.

Tycjan,  Dama przy toalecie

Mam prawie identyczne silne ramiona ("toczone" jak się niegdyś mówiło) i mocne nadgarstki. Nawet moje włosy już przy długości do połowy pleców maja podobnie niechlujne końcówki.

Proponuje więc wszystkim paniom, które chcą się bronić przed przedziwnymi modami, skazującymi większość kobiet na ciągłą udrękę i  nieuzasadnione kompleksy, terapeutyczną zabawę polegająca na znalezieniu w zasobach sztuki europejskiej wizerunku osoby w podobnym typie fizycznym, najlepiej upozowanego na jakąś mityczną lub legendarną piękność. Przy okazji odkryjecie, że chudy, nastoletni,  chłopiec nie był nigdy ideałem urody KOBIECEJ. Był obiektem pożądania greckich pederastów w średnim wieku, ale od kobiet NIGDY nie oczekiwano, że się do niego upodobnią. Tak wiele się możemy nauczyć od przeszłych pokoleń!